Wielka Brytania jest państwem unitarnym, położonym w Europie zachodniej, jest członkiem – założycielem Wspólnoty Narodów , wchodzi w skład G8 oraz jest stałym członkiem Organizacji Narodów. Wielka Brytania jest także krajem silnym militarnie, posiada ok. 200 głowic nuklearnych, a jej armie stacjonują w ok. 80 krajach świata. Zasadniczy wpływ na politykę bezpieczeństwa Wielkiej Brytanii ma jego położenie, co głównie dotyczy tego że jest ona wyspą. Anglicy pod koniec epoki średniowiecza stracili główne posiadłości terytorialne w Europie, co było następstwem prowadzenia tzw. polityki równowagi przez następne stulecia. Anglicy stracili zainteresowanie dla spraw kontynentalnych, skupiając swój cały wysiłek gospodarczy i polityczno – militarny, na handel morski oraz podboje kolonialne, co spowodowało że stali się oni największą potęgą gospodarczą i kolonialną w XIX w. We współczesnej brytyjskiej polityce bezpieczeństwa, można zauważyć, że jej głównym celem, jest zawiązanie ścisłej polityki ze Stanami Zjednoczonymi, co jest ułatwione ze względu na jedność języka i kultury oraz anglosaskiej tradycji strategicznej, dotyczącej utrzymania równowagi na swoim kontynencie, a przewagi na oceanach. Strategia ta ma na celu osiągniecie wolnej wymiany handlowej między tymi krajami. W sferze bezpieczeństwa , Wielka Brytania stanowczo zaznacza, że głównym gwarantem bezpieczeństwa na kontynencie Europejskim jest NATO, oraz obecność wojsk USA. Brytyjczycy nie przywiązywali uwagi do Europejskich inicjatyw dotyczących, zdolności wojskowych Europejczyków, jakie przedstawiali Francuzi, w pierwszej połowie lat pięćdziesiątych, co prawda zgodzili się na utworzenie Unii zachodnio – europejskiej , ale pod warunkiem przekazania, sfery wojskowej pod nadzór NATO. Utrzymanie znaczenia Sojuszu Północnoatlantyckiego w Europie, jest jednym z najważniejszych celów w polityce bezpieczeństwa Wielkiej Brytanii, co wynika z tego że jest on dla Brytyjczyków głównym elementem europejskiej obrony. W sferze polityki zagranicznej, Wielka Brytania dąży do wzmocnienia centralnych instytucji wykonawczych Unii Europejskiej, takich jak: Rada Europejska, co przekładało by się na powiększenie ich skuteczności a zarazem działalności która przynosiła by praktyczne rezultaty. W 2002r. Brytyjczycy przedstawili projekt utworzenia ,,ścisłej rady” którą mieli tworzyć przywódcy największych państw Europejskich , lecz projekt został negatywnie rozpatrzony, szczególnie przez państwa które mogłyby się nie znaleźć w radzie. W dekadzie lat dziewięćdziesiątych można było zauważyć pewien strach ze strony Wielkiej Brytanii, ze względu na możliwość utraty swojej pozycji w NATO, co wynikało z rozszerzającego swoje wpływy RFN. Rząd Wielkiej Brytanii obawiał się także, że nadmierne rozbudowywanie NATO spowoduje zmianę jego głównego założenia czyli zbiorczej obrony, a przekształci się w organizację zajmującą się głównie zbiorczym bezpieczeństwem. Podsumowując Polityka Bezpieczeństwa Wielkiej Brytanii, była zawsze uzależniona od Sojuszu Północnoatlantyckiego i głównie na nim opiera swoją przyszłość.

Bibliografia: 1.Ciupiński A. , Malak K., Bezpieczeństwo polityczne i wojskowe, Warszawa 2004