Miłość , każdy z nas w swoim życiu doświadcza poczucia ,iż kogoś kochamy , bądź druga osoba darzy nas miłością . Czasami jest to ,miłość do ojczyzny , relacja między chłopaka i dziewczyny, czy tez do rzeczy która jesteśmy tak zafascynowani ,ze wręcz ja kochamy . Od pierwszych dni naszego życia doświadczamy miłości ze strony naszych rodziców, którzy są w tym momencie najszczęśliwszymi osobami na ziemi . W momencie narodzin stajemy się najważniejsi w ich życiu ,lecz miłość nie zawsze jest czymś co sprawia nam przyjemność . Czasami towarzyszy jej ból i cierpienie . Według mojej opinii nie warto kochać , ponieważ miłości jest oznaka zawiedzenia , rozpaczy i bólu . Swoja tezę postaram udowodnić się następującymi argumentami . W przytoczonym fragmencie Dziadów cz. IV czytamy dialog Pustelnika ,czyli Gustawa , głównego bohatera powieści z Księdzem . Akcja toczy się w kościele, gdzie główny bohater spotyka swoja ukochana biorącą ślub z innym mężczyzna . Dla Gustawa miłość do Maryli była czymś więcej niż zwykłym zauroczeniem . Był on w niej bardzo zakochany ,nie widział świata po za ukochana , wiedział ,ze uczucie jakie było miedzy nimi to cos niespotykanego i wyjątkowego . Jednak zły los postanowił zakpić z głównego bohatera. Jego wielka miłość okazała się nieszczęśliwą i przysporzyła mu jedynie cierpienia. Został oddzielony od swojej narzeczonej. Związane to było z panującymi zasadami społecznymi. Różnica pochodzenia była nie do pogodzenia i dlatego musieli się rozstać, a Maryla została zmuszona do wzięcia ślubu z osoba do którego nic nie czuła . Gustaw kompletnie się załamał , nie widział sensu życia , przez co w konsekwencji popełnił samobójstwo . Podsumowując, uważam, iż historia Gustawa pokazuje jak wielką siłę ma miłość. Zazwyczaj jej moc nie jest doceniona, a negatywne oddziaływanie bagatelizowane. Miłość to nie tylko przyczyna ludzkiego szczęścia, ale także powód ogromnego cierpienia, co jest przedmiotem rozważań bohatera IV części „Dziadów”. Kolejnym utworem , w którym miłość towarzyszy cierpieniu jest powieść „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego . Opowiada ona o rodzinie Cezarego Baryki , jego ojca i matki Jadwigi . Mama otacza Cezarego miłością i dobrobytem. W swojej miłości Jadwiga postępuje wręcz nieracjonalnie. Rozpieszcza bowiem syna i traci nad nim kontrolę. Kiedy jej mąż, Seweryn, zostaje powołany na front, Cezary zupełnie przestaje liczyć się ze zdaniem matki. Co więcej, okazuje się, że Jadwiga ma na niego mniejszy wpływ niż komunistyczni ideologowie. Chłopiec bardzo szybko nasiąka terminologią i poglądami bolszewików. Cezary stara wpoić się swoje poglądy swojej matce , lecz ona uważa , iż rewolucja jest zwykłą grabieżą, a jej działanie sprowadza się tylko do niszczenia tego, co zbudowali inni. Podczas rewolucji w Baku Jadwiga ukrywa w domu arystokratyczną rodzinę . Cezary niezwłocznie postanawia donieść na swoja matkę ,gdyż nie działa ona wedle rewolucyjnych poglądów , przez co zostaje skazana na ciężkie roboty na promie . Pracuje od zmierzchu do świtu , skrajnie wyczerpana i wycieńczona umiera ze zmęczenia . Jest to doskonały przykład ,gdzie miłość , w tym przypadku matczyna ,nie zostaje doceniona . Jadwiga w oczach swojego syna była wrogiem , jej starania nigdy nie zostały docenione przez jej ukochanego syna , w konsekwencji doświadczyła wiele rozczarowań i bólu . Teksem kultury ,w którym możemy zauważyć postawiona przeze mnie tezę jest film pt „Titanic” . Dzieło opiera się na romansie siedemnastoletniej wówczas Rose i Jacka pochodzącego z biednej warstwy społecznej. Dziewczyna znudzona monotonią życia i wizją poślubienia niekochanego mężczyzny postanawia popełnić samobójstwo skacząc ze statku. Przed tym tragicznym krokiem ratuje ją Jack Dawson, chłopak z dolnego pokładu. Dostaje on podziękowanie za dowagę od narzeczonego panny Rose ,a ona sama otrzymuję piękny brylant zwany Sercem Oceanu. Jednak pomiędzy dziewczyną, a Jackiem nawiązuje się zakazany romans. Zakochani spotykają się potajemnie. Wielka miłość niestety kończy się tragicznie. Statek ,który otrzymał miano „niezatapialny” zderza się z góra lodową w samym środku oceanu . Rose wyskakuje z szalupy by być przy ukochanym, który wcześniej wpadł do wody podczas zderzenia. Niestety dryfując w lodowatym oceanie Jack ginie. Młody chłopak ,dla swojej ukochanej ,zrobił wszystko tylko by przeżyła . Przysporzyło mu to wiele cierpienia ,przez co w konsekwencji umarł z wyziębnięcia . Reasumując moja wypowiedz ,chciałbym stwierdzić ,iż w wielu utworach literackich i tekstach kultury widnieje wiele przykładów w których to miłość przysporzyła bólu i cierpienia . Przykładami są dzieła zawarte w moich argumentach tj. „ Przedwiośnie” , fragment Dziadów cz. IV ,czy film „Titanic”. W każdym z nich dostrzegamy ,iż miłość którą były obdarowywane drugie osoby nie doceniały tego lub musiały słuchać rozkazów innych osób . Według mojej skromnej opinii nie warto kochać , jeśli miłość jest źródłem cierpienia