Pojęcie „ochrona zdrowia” obejmuje praktycznie wszystkie rodzaje działalności człowieka, włączając w to zarówno kulturę, edukację, jak i gospodarkę. Zieliński i Miller w swoim artykule „Zdrowie publiczne – misja i nauka” wyróżniają następujące sfery działania w zakresie ochrony zdrowia: • opieka zdrowotna – medycyna lecznicza, • ochrona zdrowia – zespół działań na rzecz zdrowia publicznego zrealizowany przez różne sektory życia społeczno-gospodarczego, • struktury zarządzania opieką zdrowotną i ochroną zdrowia, • źródła i drogi finansowania całokształtu działań na rzecz zdrowia. Cele szczegółowe ochrony zdrowia są następujące:

1. Zaspokajania indywidualnych potrzeb zdrowotnych, z których najważniejsze są potrzeby wynikające z chorób, niedomagań, wypadków, czy tzw. wyrażone potrzeby zdrowotne,
2. Zapewnienie zbiorowych potrzeb zdrowotnych, tj. warunków życia, pracy, mieszkania, odżywiania, wypoczynku, a nawet chorowania i wszelkich innych aspektów życia zbiorowego, które minimalizują, jeśli nie eliminują, jakiekolwiek ryzyko utraty zdrowia. Z kolei pojęcie „efektywności” to bardzo złożone zjawisko, definiowane w bardzo różny sposób w zależności od autora i nauki, którą owy autor się zajmuje. Zazwyczaj efektywność definiujemy, jako stosunek nakładów do uzyskanych rezultatów. W medycynie pojęcie to jest jednak rozumiane w sposób bardziej złożony. Wyodrębnia się następujące pojęcia odnoszące się do efektywności, jako relacji między osiągniętymi wynikami, a wykorzystanymi do tego zasobami pieniądza/pracy: • efektywność kliniczna (ściśle określone warunku badania, wyselekcjonowana pula pacjentów, którzy dobrze współpracują z personelem medycznym), • efektywność praktyczna (zwykle warunku stosowania leków, przeciętny pacjent, różnie przestrzegający zaleceń lekarskich), • efektywność ekonomiczna (wydajność).