Wiersz został napisany w 1945r. , opublikowany w 1953. Utwór jest przestrogą dla tych władz, które będą wyznaczały inne oblicze powojennego świata. Konstrukcja utworu bazuje na powtórzeniach pytania retorycznego, figura ta służy wzmocnieniu uwagi odbiorcy i podkreśleniu problemu. Polityk został przedstawiony jako ktoś zdolny do czynienia zarówno dobra jak i zła (antytezy). Władcy została odebrana rola pomazańca Bożego. Użyty w drugiej strofie tryb rozkazujący to nakazy do których powinien zastosować się polityk. Taka forma wzmacnia przekaz perswazyjny tekstu. W czwartej strofie Miłosz zastosował hiperbolizację i metaforę- ogrom przestrzeni z miastami, polami, kopalniami i okrętami w tle został przefiltrowany przez dłoń człowieka. Ta hiperbolizacja polityka może przerazić, ale przede wszystkim ma uświadomić jaką potęgą może dysponować władca, jak wielka jest jego odpowiedzialność gdy swoim postępowaniem uruchomi negatywne siły historii.