W epoce romantyzmu większość utworów polskich pisarzy nawiązywała do prób odzyskania przez Polskę niepodległości. Mimo że każdy bohater wybierał inną metodę walki i przyjmował inną postawę, to zawsze głównym celem było przywrócenie wolności naszej Ojczyźnie. Konrad i Kordian pokazują dwie różne postawy bohatera romantycznego. Ich losy zaczynają się od miłości. Miłośc Konrada jest niespełnionym uczuciem, dlatego powoduje jego cierpienie. Nie ma przy nim żadnej bliskiej mu osoby, dlatego czuje się nieszczęśliwy i samotny. W przypadku Kordiana cierpienie powoduje nieodwzajemnione uczucie nastolatka do starszej kobiety. Miłość doprowadza obydwu bohaterów do wielkiej przemiany życiowej. Konrad przemienił się z kochanka w patriotę. Kordian dorósł i wyruszył w celu poszukiwania sensu życia. Kiedy Konrad trafia do więzienia, jego przemiana jest już całkowicie dokonana. Odnajduje w sobie siłę aby stać się przywódcą narodu. Przemiana głownego bohatera dramatu kończy się Wielką Improwizacją. Konrad buntuje się przeciwko bogu i wzywa go do walki na serca. Chce on, tak jak światem poezji, rządzić ludzkimi uczuciami niczym Bóg. Jednocześnie Mickiewiczowski bohater gardzi ludźmi, których - jak sam mówi - kocha. Od początku jest całkowicie przekonany w słuszność sprawy, o którą walczy. W Wielkiej Improwizacji uwidacznia się prometeizm Konrada. Jego metodą odzyskania wolności jest samotna walka.