Osobą mówiącą w wierszu jest człowiek, mówi w imieniu zbiorowości ludzi wierzących. Adresatem wiersza jest lud, wskazują na to czasowniki w 2 os. l. mn. Ludzie są poddanymi Boga, stanowią Jego własność. Znajdują się pod opieką Pana, są owcami z Jego pastwiska, zostali przez Niego stworzeni. Wielbią Boga za dobroć, są stwórcy wdzięczni Bogu i wierni Stwórcy od pokoleń. Potrzebują opieki Boga- pasterza, przewodnika. Człowiek potrzebuje opieki, nie jest w stanie sobie sam poradzić.