Aby dobrze zrozumieć ten temat należy przede wszystkim wiedzieć co oznaczają pojęcia: wiedza, umiejętności i postawy. Zatem wiedza to pewien zbiór informacji, zachowań, nawyków czy systemów, których można się nauczyć, zapamiętać i wykorzystywać w życiu codziennym. Może dotyczyć zarówno informacji przekazywanych w szkole jak i w trakcie socjalizacji, można ją także nabywać wykonując codzienne czynności Bez uzyskania podstawowych informacji i wiadomości zarówno ze świata nauki jak i z zakresu życia codziennego dziecko nie będzie w stanie świadomie i sprawnie, a tym samym aktywnie i efektywnie uczestniczyć w życiu społecznym. To wszystko spowoduje, że nie będzie mogło się dobrze rozwijać i kształtować swojej osobowości. Wiedza bowiem stanowi najważniejszy, a zarazem najbardziej podstawowy zasób jakim może dysponować człowiek. Dzięki temu może oceniać swoją wartość, swoją przydatność, a przede wszystkim, na wiedzy, może budować swoją przyszłość. Z tego względu, w trakcie całego okresu nauczania każdy nauczyciel powinien mieć świadomość tego, że to właśnie od niego zależy czy uczeń będzie zainteresowany pozyskiwaniem kolejnych informacji, będzie w stanie zrozumieć w jaki sposób samodzielnie dochodzić do pewnych wiadomości, a także czy pozyskaną wiedzę będzie w stanie wykorzystać w codziennym życiu.
Z kolei umiejętności to tzw. wiedza proceduralna, która pomaga zrozumieć poszczególne sposoby działania („wiem jak”). Jak nietrudno się domyślić nabywanie kolejnych umiejętności sprawia, że człowiek potrafi radzić sobie w codziennych sytuacjach, w każdej sferze swojego życia. Już od najmłodszych lat uczy się w jaki sposób wykonywać poszczególne czynności. Zaczyna od najprostszych i tych najbardziej podstawowych, by z czasem skupić się na tych bardziej zaawansowanych i wymagających więcej doświadczenia i wiedzy z określonej dziedziny. Tutaj ważną rolę odrywają zarówno rodzice jak i nauczyciele, którzy uczą dziecko, pokazują mu jak wykonywać kolejne zadania, a dziecko obserwując czy ćwicząc osiąga lepsze efekty. Ważne jest, by w procesie nauczania, poza typową „teoretyczną” wiedzą uczeń (dziecko) pozyskiwało także bardziej praktyczną wiedzę i umiejętności, które pozwolą mu na stosowanie nabytych wiadomości w praktyce.

Ostatnim pojęciem jest postawa, czyli oznacza stałą skłonność człowieka do pozytywnego lub negatywnego stosunku względem osób, obiektów i zdarzeń. Jest to obszar, którego dziecko musi nauczyć się samodzielnie. Poprzez samodzielną ocenę poszczególnych sytuacji musi wiedzieć w jaki sposób podchodzi do określonych przedmiotów czy osób lub wydarzeń. Nauczyciel (czy też rodzic) nie może mu narzucić, by nie lubił pewnych osób albo by lubił się uczyć. Okazuje się bowiem, że im dziecko jest bardziej przymuszane do pewnych postaw i poglądów tym chętniej robi „na przekór” i wykazuje postawy odwrotne do sugerowanych chociaż oczywiście nie jest powiedziane, że dziecko obserwując postawy rodziców czy nauczycieli nie może się nauczyć od nich pewnych postaw. Dlatego też najważniejszym zadaniem nauczycieli i rodziców jest wskazanie określonych wartości, wskazanie pewnych zachowań, które nie mogą być akceptowane społecznie czy też należy je akceptować, a także mogą oni swoim zachowaniem i postępowaniem pokazywać słuszne (wg nich) postawy. Jednak z racji tego, że jest to obszar związany z emocjami, z indywidualnym systemem wartości i poczuciem moralności dziecko samo powinno ustalić, które z zachowań, zadań czy wydarzeń uzna za dopuszczalne, a które nie. Rodzice i nauczyciele mogą jedynie udzielać rad, wskazówek i nakierowywać na odpowiedni tor jeśli zachowanie i postawy dziecka wykraczają poza normy prawne lub naruszają dobro osobiste innych. Niezależnie od tego, w jaki sposób poszczególne pojęcia będą interpretowane trzeba pamiętać, że bardzo ważną rolę w każdym z nich odgrywa osoba przekazująca określone informacje czy wzorce zachowań. To od niej zależy w jaki sposób dziecko będzie wykonywało poszczególne czynności, w jaki sposób (i czy w ogóle) będzie wykorzystywało zdobyte informacje oraz czy jest w stanie samodzielnie funkcjonować w określonej społeczności. Jak więc widać, wszystkie te pojęcia odgrywają znaczącą rolę w rozwoju ucznia i samym procesie dydaktycznym. Dlatego też tak ważne jest, by każdy z tych obszarów był w takim samym stopniu rozwijany i kształtowany. Tylko w ten sposób bowiem będzie można dziecku zapewnić prawidłowy rozwój i sprzyjające warunki do efektywnego pozyskiwania nowych informacji. Dzięki temu, dziecko nie tylko będzie posiadało odpowiedni zasób wiedzy i przydatnych wiadomości, ale przede wszystkim będzie wiedziało w jaki sposób można je wykorzystać w codziennym życiu i jak ustosunkować się do określonych poglądów czy teorii, które będzie poznawać.