Dzieciństwo podlega głębokim i ważnym przeobrażeniom, wpływa na to wiele czynników: rozwój środków przekazu, kultura popularna, demokratyzacja życia. Dzieciństwo jako konstruktor społeczny i fakt biologiczny
Dzieciństwo jako:

• naturalny okres w życiu człowieka zdeterminowany genetycznie mający swoją odrębność i specyfikację
• rodzaj konstruktu społecznego – stanowi pewną zinstytucjonalizowaną całość . Istnieje ponieważ ludzie zachowują się tak jakby istniał – postępują zgodnie z regułami. Dzieciństwo w tej perspektywie jest uzależnione od kontekstów społecznych i zadawanych znaczeń. Definicja te sugeruje, że dzieciństwo nie od zawsze istniało (wcześniej okres: niemowlęctwa i dorosłości)

Paradoksy społeczne i kulturowe Dzieciństwo to fakt kulturowy wynikający z relacji między kulturą, a dzieckiem. Określa nie tylko stosunek kultury do dziecka ale także jego w niej miejsce i rolę. Dziecko z jednej strony tworzy własna kulturę , ale jest także wytworem określonej kultury. Relacja między dzieciństwem i społeczeństwem Miejsce dziecka we współczesnej kulturze (paradoksy)Z jednej strony obserwujemy powstanie swoistej kultury dzieciństwa wytwarzanej przez dorosłych dla dzieci , z drogiej strony można zauważy zanikanie autentycznej kultury dziecięcej i przestrzeni, gdzie może ona powstać i rozwijać się. Miejsce dziecka we współczesnej kulturze Koncepcja „cyfrowego dziecka” – wpływ technologii na kulturę Klasyczne zabawy uczyły przestrzegania i tworzenia norm . Gry kom izolują od realnego świata i ograniczają kontakty społeczne. Miejsce dziecka we współczesnym społeczeństwie W społeczeństwie dostrzegamy czynniki niszczące i degradujące dzieciństwo: dzieciństwo zagrożone (osamotnione, w biedzie), zniewolone (np. wojna), demonizacja dzieciństwa w środkach masowego przekazu (horrory). Tabuizacja – dziecko staje się rodzajem społecznego tabu – budzi rezerwę i dystans Kurczenie się dzieciństwa: kurczenie czasu bycia dzieckiem, kurczenie przestrzeni społecznej dla dzieci, kurczenie normalności. Paradoksy dzieciństwa związane są również z przemianami wartości dziecka – z jednej strony obserwujemy jego bezprecedensowy wzrost wartości z drugiej zauważamy odwrotny proces polegający na pomniejszaniu wartości dziecka.

Konstruowanie dzieciństwa w nowym społeczeństwie: dziecko postmodernistyczne Rodzina postmodernistyczna (przepuszczalna: rodziny pracujących rodziców, rozwiedzione, adopcyjne, zrekonstruowane):

• zmiana relacji miedzy środowiskiem rodziny i otoczeniem
• świat zewnętrzny za pośrednictwem środków masowego przekazu „wlewa” się do rodziny i dokonuje licznym zmian
• do rodziny przenikają nowe normy style życia
• role ulegają uelastycznieniu, rozluźnienie więzi między domownikami
• reguły życia mają charakter zmienny

Dziecko postmodernistyczne:

• szybkie wprowadzenie w dorosłość, zatarcie granicy pomiędzy dziećmi, a rodzicami -wczesna socjalizacja w dorosłość – uczestnikami procesu jest rodzina, szkoła, internet -proces skracania dzieciństwa (przyspieszania kest procesem szkodliwym, dla rozwoju stake się nieznanym wcześniej rodzajem stresu)
• pozycja dziecka mniej korzystna niż w rodzinie nuklearnej.

Wychowanie w r. post.

• ma charakter działań technicznych – zespół wyuczonych technik ze szczególnymi procesami radzenia sobie z zachowaniami i problemami dziecka -liczne poradniki, opinie ekspertów -wychowanie zostaje zdominowane przez wiedzę i umiejętności z zakresu komunikowania się, wyrażania emocji, podnoszenia samooceny -kładzie się duży nacisk na indywidualności styl życia
• zanikanie „konfliktu pokoleń” , mniejsza potrzeba separacji
• podwójna socjalizacja: w rodzinie i poza nią