Kongres wiedeński–konferencja międzynarodowa przedstawicieli szesnastu państw europejskich, trwająca od września 1814 do 9 czerwca 1815 roku w Wiedniu, zwołana w celu rewizji zmian terytorialnych i ustrojowych spowodowanych wybuchem rewolucji francuskiej i wojnami napoleońskimi oraz wypracowania nowych zasad ładu kontynentalnego. Celem zebranych było uporządkowanie i uspokojenie Europy przewróconej do góry nogami w wyniku działalności Napoleona. Przede wszystkim chodziło o ustalenie nowych granic i przywrócenie na trony obalonych wojnami napoleońskimi władców europejskich. A zatem główną zasadą, jaką kierowali się dyplomaci kongresu, była zasada legitymizmu: nienaruszalności praw danej dynastii czy króla do ziemi czy tronu. Oczywiście nie dotyczyło to władców, którzy opowiedzieli się wcześniej za Napoleonem (dlatego na przykład znaczną część ziem utraciła Saksonia). Poza tym kongres wiedeński kierował się zasadą równowagi sił, próbując ustalić taki układ w Europie, który uniemożliwiałby zyskanie przewagi jednego państwa czy władcy nad innymi, w czym upatrywano główną przyczynę wojen europejskich. Postanowienia kongresu wiedeńskiego z jednej strony odwróciły wiele pozytywnych przemian w Europie, zamroziły dążenia niepodległościowe i podsyciły konflikty wewnętrzne w wielu państwach, z drugiej dały kontynentowi prawie pół wieku pokoju i stabilności, co pomogło w jego rozwoju gospodarczym i dało nieco wytchnienia zwykłym ludziom, w których wojny prowadzone przez królów i książąt uderzały najbardziej. Krótko mówiąc ocena kongresu wiedeńskiego nie może być jednoznaczna, jego postanowienia miały zarówno pozytywne, jak i negatywne rezultaty