Pozytywizm w którym żył i tworzył Stefan Żeromski zapoczątkował nowy prąd w polskiej literaturze. Znane utwory Prusa, Sienkiewicza, Żeromskiego, Orzeszkowej wprowadzają nas w nowy krąg spraw aktualnych dla tej epoki, ukazują dojrzewanie nowej poetyckiej twórczości wybitnych pisarzy. W nowelach i opowiadaniach ukazywano życie środowisk upośledzonych ze względów społecznych i narodowościowych, jednostek słabych, skrzywdzonych, i bezdomnych. W tych zwięzłych jednowątkowych utworach o wyraźnie zaznaczonej fabule wypowiadali pisarze protest przeciwko niesprawiedliwości, krzywdzie i poniżeniu. Pozytywiści rozumieli konieczność pracy na rzecz najbiedniejszych, i najbardziej upośledzonych warstw narodu, które mając możliwość normalnego życia swoją pracą pomnożą bogactwo ogólnonarodowe. Kierowane wiec apele do warstw wykształconych, do nauczycieli, lekarzy by zbliżyli się do problemów wsi, i wyciągnęli ją z wielkiego zacofania, podnieśli stan zdrowotny jej mieszkańców i uświadomili im rolę, jaką mogą spełnić. Z takim właśnie przykładem niesienia pomocy i uświadamiania mamy do czynienia w książce pt. „Ludzie bezdomni”, gdzie Doktor Judym wywodzący się „z motłachu” stara się nieść pomoc ludziom wywodzącym się z tego zacofanego środowiska wtedy, gdy w mieście Oran zapada „epidemia Dżumy”. To właśnie on chodzi po biednych dzielnicach Oranu lecząc najbiedniejszych, i to on usiłuje stworzyć specjalną komisję, która miałaby na celu powziąć wszelkie działania i środki, by zapobiec rozprzestrzenianiu się tej epidemii .