Moi drodzy, Tematem mojego przemówienia jest samobójstwo. Na pewno każdy z nas słyszał w telewizji, radiu oraz innych środkach masowego przekazu, że ktoś popełnił samobójstwo z jakiegoś dla nas błahego powodu, ale czy zastanawialiście się kiedykolwiek co tak naprawdę znaczy popełnić samobójstwo.?. Większa część młodego jak i dojrzałego społeczeństwa twierdzi, że skoczenie z mostu czy podcięcie sobie żył to tchórzostwo. W mojej pracy będę miała na celu przekonać ludzi, że jednak samobójstwo to nie tchórzostwo, ale walka z samym sobą, której nie wytrzymujemy oraz jak możemy pomóc takiej osobie, która myśli o samobójstwie. Wiele osób zadaje sobie pytanie: „Kiedy depresja prowadzi do samobójstwa.?.” Odpowiedź na to pytanie może wydać się dla niektórych śmieszna, ale w ciągu każdej godziny średnio 80 osób popełnia samobójstwo.( 15 – 25% zgonów z rozpoznaniem depresji). Wśród tych osób bardzo dużą grupę stanowią osoby cierpiące na depresje. Na szczęście nie każdy decyduje się na tak drastyczny krok, zatem jaki związek łączy depresje i samobójstwo.?. Jakie czynniki zwiększają ryzyko popełnienia samobójstwa przez osoby depresyjne.?. Zatem jakie czynniki mogą wpływać na decyzję wtargnięcia się na własne życie.?. Oto one: • wysoki poziom lęku, • brak pewności siebie, • wzmożona drażliwość, • zaburzenia snu, niekiedy z całkowitą bezsennością • dolegliwości bólowe i obecność różnych chorób. Jak możemy pomóc osobie chorej na depresję, aby nie zdecydowała się popełnić samobójstwa.?. Oczywiście musimy być opoką dla tej osoby i ją wspierać. Musimy z nią rozmawiać i nakłonić ją do pójścia do specjalisty-psychiatry lub psychologa- oraz do dalszego leczenia. Niektóre źródła głoszą, że chorzy na depresję nie ujawniają swoich myśli samobójczych. Jest to nie prawdą, gdyż często osoba ujawniając swoje plany szuka w ten sposób pomocy i musimy pamiętać, że nie należy ignorować tego typu sygnałów.

Decyzja o samobójstwie niezależnie czy wynika z trudnej sytuacji życiowej czy z choroby psychicznej, jest jednak aktem woli podejmowanych w ramach świadomości życia a nie śmierci. Istnieje wiele podziałów i form samobójstwa. Uważam, że jednym z nich jest anoreksja, czyli jadłowstręt psychiczny. Na anoreksje nie chorują tylko nastolatki, ale także chłopcy i kobiety po 40-tce. Osoby z anoreksją mają skłonność do podejmowania prób osiągania wysokich wyników, zdobywają bardzo dobre oceny w szkole, sporcie, pracy i innych działaniach. Osoby te wydają się być perfekcjonistami z objawami takimi jak obsesyjność, niepokój lub depresja. Jadłowstręt psychiczny zazwyczaj ujawnia się podczas okresu dojrzewania, ale może wystąpić w każdym momencie życia człowieka. Jaka jest przyczyna anoreksji.?. Niestety nie jest ona znana, ale badania sugerują że połączenie pewnych cech osobowości, emocji i wzorców myślenia, a także czynników biologicznych i środowiskowych, może być jej powodem. Osoby z anoreksją często wykorzystują żywność i dietę jako sposób uzyskania poczucia kontroli, gdy inne obszary ich życia są bardzo stresujące lub kiedy czują się przytłoczeni. Uczucia nieadekwatności, niska samoocena, lęk, złość lub samotność też mogą przyczyniać się do rozwoju tej choroby. Ponadto, osoby z zaburzeniami odżywiania mogły w przeszłości miewać kłopoty w utrzymywaniu dobrych relacji z partnerami lub w przeszłości ich rozmiar lub waga były tematem żartów. Presja ze strony rówieśników i społeczeństwa, które zrównuje szczupłość i wygląd z pięknem również może mieć wpływ na rozwój anoreksji. Głównymi objawami anoreksji jest: • szybka utrata masy ciała w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, • intensywny lęk przed przybraniem na wadze, • podatność na choroby, • wycofanie społeczne, • inne objawy fizyczne, które rozwijają się z czasem, a w tym: niska tolerancja na zimno, łamliwość włosów i paznokci, skóry sucha lub zżółknięta, anemia, zaparcia, obrzęknięte stawy, próchnica zębów, porost nowych i cienkich włosów na ciele. Zatem do czego może prowadzić nieleczona anoreksja.?. Otóż nieleczona anoreksja może prowadzić do: • uszkodzenia narządów, zwłaszcza serca, mózgu i nerek, • spadku ciśnienia krwi, tętna, nieregularnego oddechu, • utraty włosów, • nieregularnego bicia serca, • osłabienia kości (osteoporoza), • zaburzenia równowagi płynów w organizmie, • śmierci – z głodu lub samobójstwa. „ Bo to takie łatwe, ciche bezkrwawe samobójstwo bez śmierci.” Są to słowa Williama Whartona z książki pt. „Ptasiek”. Słowami tego pisarza został nazwany blog. Jest to blog pisany przez młodą dziewczynę. Pisze w nim o swoim codziennym życiu. O tym, że codziennie wkłada na siebie maskę… „skarmiona fałszem w kąt serca sięgasz twarz inną wkładasz jak kamień twardą zjadliwym słowem tniesz jak pogardą zazdrości szpony w duszę zagłębiasz sploty mych uczuć szarpiesz na strzępy stoję przed tobą naga skrwawiona ze słów obdarta upokorzona milcząco-blada niewinna święta..” Jest to jeden z cytatów dziewczyny piszącej bloga, o którym wspomniałam wyżej. Można go interpretować w różny sposób. Myślę, że każdy z nas powinien sam przemyśleć słowa tej dziewczyny. Przecież ciałem możemy żyć, ale duszą już nie. Podsumowując chciałabym stwierdzić, że samobójstwo to nie tylko podcięcie sobie żył, czy skoczenie z mostu, ale to coś bardzo poważnego wiążącego się niestety z chorobami psychicznym. Należy jednak pamiętać, że życie mamy tyko jedno i powinniśmy je szanować bez względu na to jakie przeszkody w nim spotykamy musimy je pokonywać, aby stawać się coraz silniejszym psychicznie. Na koniec chciałabym powiedzieć, że samobójstwo nie jest tchórzostwem. Jeżeli tak twierdzisz pomyśl ile osoba popełniająca samobójstwo musiała wycierpieć, aby nie wytrzymać. Myślę, że udowodniłam to powyższymi argumentami.

Pawlak Klaudia