Wstęp: W tekstach kultury przedstawiane są miejsca szczęśliwe, często związane z “rajem utraconym”, czyli z utraconą ojczyzną, jak w przypadku Adama Mickiewicza. Mówi się o tym również “topos arkadyjski”. Do tej pory pisarze i poeci nawiązują w swoich utworach do miejsc szczęśliwych. Rozwinięcie:

1. “Epilog” ukazuje nam piękną i szczęśliwą krainę, jednakże jest dość gorzki w wymowie. Spowodowane jest to niemożnością powrotu do ojczyzny autora. Jedyny powrót do tego utraconego raju istnieje w wyobraźni Mickiewicza - i właśnie to przyświecało mu, gdy pisał ten utwór. W ten sposób ukazuje tęsknotę za swoją idylliczną ojczyzną. Mimo wszystko jest to wyidealizowany obraz, gdyż nie ma miejsc nie dotkniętych smutkiem czy problemami. Poeta zdaje sobie z tego sprawę, że jest to miejsce nierealne, potwierdza to m.in. słowami o kraju “nie zaburzony błędów przypomnieniem”.
2. Symbolem miejsca szczęśliwego w całości “Pana Tadeusza” jest Soplicowo, w którym dzieje się akcja utworu. Jest to z jednej strony retrospekcja (w dworze w Soplicowie znajdują się stare i zabytkowe rzeczy, np. zegar, nawiązujące do przeszłości i tradycji szlacheckiej), ale również jest to zapis pragnień Mickiewicza, przedstawiona jest rzeczywistość idealna. Do mitów przeszłości należy obraz tradycji, zwyczajów, relacji między bohaterami. Ta przeszłość odchodzi w zapomnienie, Mickiewicz pisząc “Pana Tadeusza” i opisując te rzeczy, domaga się ocalenia tych tradycji. Próbuje ocalić choć odrobinę ze swojej ojczyzny.
3. Miejsce szczęśliwe zostało ukazane już w Biblii, w Księdze Rodzaju. Raj, w którym żyli Adam i Ewa w zgodzie i harmonii ze zwierzętami i ze Stwórcą to miejsce najszczęśliwsze na ziemi i jest dla cywilizacji chrześcijańskiej pewną opoką i celem w życiu. Innym tekstem kultury, bardziej współczesnym, może być film Jacka Bromskiego “U Pana Boga za piecem”. Sam tytuł wskazuje, że ludziom ma się żyć dobrze. Miejscem wydarzeń jest fikcyjna wieś usytuowana we wschodniej Polsce. Sensacyjna akcja dzieje się obok obyczajowego tła - mieszkańcy miasteczka żyją swoimi sprawami, rytm życia wyznacza przyroda i cykl biologiczny, są związani z religią, bardzo ważną rolę odgrywa proboszcz pobliskiej parafii, żyją z dala od zachodniego nurtu cywilizacji, sielsko. Jest to wyraz tęsknoty do życia zgodnego z naturą, prostego, nie ulegania gwałtownemu postępowi cywilizacji. Zakończenie: Motyw arkadyjski pojawiał się w kulturze od zarania dziejów, począwszy od Biblii. Teraz o jest to wyraz tęsknoty do utraconych miejsc, ojczyzn czy tęsknotą za prostym i spokojnym życiem.