Adolf Hitler jest czarnym punktem w historii Ziemi, był fuhrerem III Rzeszy. To on zapoczątkował II wojnę światową. Atakiem na Polskę we wrześniu 1939r. . Jego idea „nazizmu” opierała się na czystości rasowej. Hitler dążył do usunięcia podludzi, czyli: Żydów, Cyganów, Polaków, innych narodów słowiańskim oraz grup etnicznych uważanych za „niearyjskich”. Prowadziło to na początku wojny do eksterminacji żydów, można przez to „nazizm” określać jako ludobójstwo. W literaturze można znaleźć wiele przykładów, gdzie ludzie ginęli z polecenia nazistów. Jednych z nich są opowiadania Tadeusza Borowskiego, które opowiadają o losach ludzi – głownie żydów- podczas II wojny światowej. W „Pożegnaniu z Marią” jest ukazana para - Tadeusz i Maria. Sytuacja, która ich spotkała przeżyło wiele par w czasie wojny. Tadeusz czekając na Marię dowiedział się że gestapo robi łapankę na mieście, kiedy szedł z kierownikiem zobaczył kolumnę pojazdów niemieckich z łapanki, a w jednym z nich zobaczył swoją narzeczoną Marię. Nie dane było już się im spotkać, później dowiedział się że została zabrana do obozu, zagazowana i przerobiona na mydło. To były straszne słyszeć takie coś o ukochanej osobie to była codzienność dla ludzi w czasie wojny. Słyszeć, że ktoś z rodziny lub znajomych został zabrany do obozu i zabity. Zaś w opowiadaniu „Ludzie, którzy szli” Borowski ukazał jak życie człowieka rasy „niearyjskiej” jest niewarte dla nazistów. W tym czasie kiedy on pracował w obozie ludzie szli na śmierć do krematoriów. Borowski pisze że widział transport ludzi na rampie a chwile później już byli w krematorium gdzie czekała ich śmierć. Kolejną wartą zauważenia kwestią jest los niepełnosprawnych żydów opisanych na przykładzie kalekiej dziewczynki w opowiadaniu „proszę państwa do gazu”, gdzie żywą jeszcze dziewczynkę rzucają na auto pełne trupów jadących. Spalili ją żywcem razem z trupami. Los niepełnosprawnych ludzi w czasie Wojny był jeszcze gorszy niż ludzi zdrowych. Byli uważani jakby już nie żyli, traktowano ich jak trupy. Warto też zwrócić uwagę na twórczość Zofii Nałkowskiej, która w zbiorze opowiadań pt.: „Medaliony” oskarża nazistów o ludobójstwo. W opowiadaniu „Dwojra Zielona” tytułowa bohaterka, która ma przepaskę na oku po tym jak SS-man strzelił dla zabawy z pistoletu w jej oko. Przeżyła ona straszną katorgę podczas wojny , straciła wszystkich bliskich. Gdy miała już dość życia zgłosiła się do wywózki. Przebywając w Majdanku doznała jeszcze większego upodlenia i poniżenia. Pracowała w fabryce amunicji gdzie tego który był niezdolny do pracy zabijano. Ukazane jest tu jak naziści wykorzystywali do końca energie życiową ludzi z obozów, a potem zabijali jak zwierzęta.

Warto też zwrócić uwagę na reportaż Kazimierza Moczarskiego z Jurgenem Stropem pt.: „Rozmowy z katem”. Jurgen Stroop został wychowany w duchu niemieckiego nacjonalizmu. W reportażu opowiada ze szczegółami o tzw. „Grossaktio”, likwidacji getta warszawskiego. Ukazało to jak wyglądało getto w oczach SS-mana, który uważał Żydów za „podludzi” stworzonych z innych tkanek. Na rozkaz Himmlera ma rozpocząć likwidacje getta. Najgorsze są fragmenty kiedy opowiada o zabijaniu kobiet i dzieci, paleniu żywcem w piwnicach i strzelanie do ludzi wyskakujących z balkonu. To ukazuje jak idea nacjonalizmu prowadziła do ludobójstwa. Można niezaprzeczalnie określić nazizm ludobójstwem, gdyż ludzie którzy zabijali czuli się jak nadludzie w opisywanej przez Nietzschego moralności nadludzi, gdzie jednostka rasy panów, którzy predestynowani są do tego, aby działać “poza dobrem i złem”, tworząc nowe zasady. Niemiecki filozof głosił pochwałę siły tężyzny fizycznej, wolności działania wybitnej jednostki. Jego rozważania były potem wykorzystane do stworzenia idei nazizmu