Nazizm to ideologia dyskryminacji, zakładająca stworzenie świata doskonałego, po przez wyeliminowanie jednostek słabych, odbiegających od standardów, niewpisujących się w przyjęte odgórnie kryteria. Próbę urzeczywistnienia tej koncepcji podjęto w latach 1939-1945- okresie trwania II wojny światowej, wtedy to wielki wódz- Adolf Hitler wraz z rzeszą wyznawców dopuścili się masowych zbrodni przeciwko ludzkości. Na milionach ciał swoich ofiar i strumieniach krwi chcieli oni zbudować państwo idealne. Zapoznając się z licznymi statystykami, świadectwami, literaturą poruszającą ten temat nasuwa się wniosek, iż nazizm to ludobójstwo. Swoją tezę postaram się udowodnić, odwołując się do wybranych opowiadań Tadeusza Borowskiego oraz innych tekstów kultury. Pierwszym argumentem dowodzącym mojej racji, są obrazy wyłaniające się z opowiadań Tadeusza Borowskiego. Jego utworami w których najtreściwiej ukazany jest motyw ludobójstwa są „Dzień na Hermenzach” oraz „Proszę Państwa do gazu”. Bohaterami obu opowiadań są ofiary ideologii nazistowskiej. W „Dniu na Harmeznach” ukazana jest eksploatacja jednostek zbędnych. Robotnicy wykonujący pracę na rzecz III Rzeszy traktowani są przedmiotowo. Mimo skąpych porcji jedzenia, przemocy fizycznej i psychicznej starają się nie przejawiać słabości, gdyż mają świadomość tego, iż ich upadek jest równoznaczny z natychmiastowym zagazowaniem lub inną formą zgładzenia. Niewolnicy wyznawców ideologii nazistowskiej są w opowiadaniu wyczerpywani na śmierć, bądź zabijani bezpośrednio. Praktyki takie są ewidentnie zbrodnią przeciwko ludzkości. Natomiast jeżeli chodzi o „Proszę Państwa do gazu” już sam ironiczny tytuł nawiązuje do mającej w okresie II wojny światowej formy masowego eliminowania ludzi. Narrator utworu opowiada o przepełnionych wagonach z których część osób trafiała prosto do komór gazowych- miejsc w których w ciągu chwili mordowano po cichu dziesiątki ludzi, z kolei innym były przydzielane stanowiska pracy, na których mieli czekać na swoją kolej do odejścia z tego świata. Kolejny dowodem popierającym zajęte przeze mnie stanowisko są praktyki ukazane w opowiadaniu Zofii Nałkowskiej pt. „Dno”. Bohaterka utworu opowiada o swoich doświadczeniach z okresu II wojny światowej. Ofiary nazizmu były traktowane jako „podludzie”; przeprowadzano na nich eksperymenty medyczne, bito, głodzono je, pozbawiając ich w ten sposób godności. Żywe jeszcze jednostki przebywały w jednym pomieszczeniu z martwymi, co więcej karmiły się one mięsem z ich ciał. Śmierć, rozkład były tam na porządku dziennym. Rozważając problem ludobójstwa w kontekście opowiadania „Dno” można potraktować je nie tylko w sposób dosłowny, ale również metaforyczny. Nazizm to nie tylko fizyczny morderca ludzkości, ale również zabójca człowieczeństwa. Ostatnim argumentem jakiego użyje w celu udowodnienia słuszności postawionej przeze mnie tezy jest serial pt. „Czas honoru”. Ukazany w nim nazizm ma charakter wielowymiarowy. To właśnie ideologię można uznać za przyczynę II wojny światowej- zdarzenia w którego wyniku życie straciło mnóstwo niewinnych ludzi. Wiele osób poległo na polu walki w obronie ojczyzny, setki tysięcy skonało na przymusowych robotach, w obozach, więzieniach, liczni padli ofiarami łapanek których finałem było rozstrzelanie pod ścianą. III Rzesza kierując się wizją utopijnego państwa pod wodzą Fuhrera dopuściła się zbrodni na ogromną skalę. Podsumowując, nadal jestem zdania, iż nazizm jest ludobójstwem. Myślę, iż przedstawione przeze mnie argumenty, nie pozostawiają co do tego wątpliwości. Mając na uwadze katastrofalne konsekwencje hołdowania tej ideologii w przeszłości, powinniśmy zwalczać wszelkie przejawy w świecie współczesnym.