W drugiej połowie XIXw. ukształotowała się i osiągnęła szczyt rozwoju powieść realistyczna. Podstawowe składniki jej struktury to: fabuła i akcja, zbudowane ze zdarzeń tworzących ciąg przyczyn i skutków, prezentujące prawdopodobnego bohatera oraz wszechwiedzący, obiektywny narrator, stojący nad światem powieściowym jak jego Pan Bóg i mający wgląd w przeszłość, przyszłość, a także w myśli i uczucia bohaterów. Konwencja ta od początku zdawała się być nieco sztuczna, tak że już pisarze XIX-wieczni często od niej odchodzili. Bolesław Prus w Lalce wprowadził drugiego narratora w pamiętniku Rzeckiego. Narrator u Balzaka w Ojcu Goriot wcale nie jest obiektywny, a z wyraźną ironią opisuje np. pensjonat pani Vauquer. W zbrodni i karze Fiodora Dostojewskiego patrzymy na świat przedstawiony oczami bohatera- Rodiona Raskolnikowa. Z poznanych przez nas lektur łord Jim Josepha Conrada najdalej odchodzi od konwencji XIX-wiecznej, gdyż losy głównego bohatera prezentuje w nim kiklu narratorów. Obok głównego narratora- Marlowa, występuje Stein, sam Jim, kapitan kanonierki, członkowie załogi ,,Patny" i inni.