Tematem wiersza „Kochankowie z ulicy Kamiennej” jest miłość. Poeta przedstawia anonimową parę kochanków i ich, zadawałoby się, zwyczajne uczucie – o ile miłość może być zwyczajna. Tytułowi kochankowie to po prostu zwykli zakochani, jakich wiele w każdym mieście i na każdej ulicy. Ich anonimowość, a także zbiorowe wystąpienie w przedostatnim fragmencie wskazują, że nie chodzi o konkretną, ale o przykładową parę. Także pospolitość nazwy ulicy (prawdziwa ulica w Łodzi, gdzie autorka spędziła lata studiów) i wielokrotne powtórzenia słów zawartych w tytule podkreślają powszedniość opisanego losu. Miłość kochanków z Kamiennej opisana jest z naciskiem na zwyczajność i pospolitość. Uczucie, które kojarzy się z szaleństwem, namiętnością, niepohamowaną siłą, tu sprowadza się do drobnych gestów: picia piwa, trzymania się za ręce, jazdy tramwajem. Osiecka tworzy obraz miłości także przez zaprzeczenie – poprzez ukazanie tego, czego kochankowie nie mają i nie robią: nie dają sobie kwiatów ani pierścionków, nie czytają Szekspira. Los kochanków budzi litość: ich ubóstwo, „stare i zmięte kiecki”, spierzchnięte i zamarznięte ręce, a przede wszystkim monotonia i szarość ich egzystencji.