Film Zbigniewa Bagińskiego opowiada o człowieku, który początkowo przemierza katedrę a następnie z nie wychodzi. Najpierw wchodzi do świątyni, a drzwi się za nim zatrzaskują.Przemierzając budowlę, człowiek widzi sylwetki zmarłych już ludzi umieszczonych, bądz będących częścią drzew w krztałcie kolumn budujących katedrę.

Gdy promień światła padał na twarze ludzi, okazywali oni emocje, uśmiechali się i mrugali oczyma. w pewnym momencie człowiek dochodzi do urwiska. Postać dotyka podłoża i natychmiast coś pojawia się na horyzoncie, lecz momentami znika. Męszczyzna przez długi czas stoi w zamyśleniu. Po pewnym czasie pojawia się silny blask, który sprawia że człowiek upada na ziemię a z jego ciała wyrastają gałęzie. Młodzieniec stawia opór, ale umiera i przechodzi w inny wymiar. Staje się taką samą kolumną, jak jego poprzednicy, czyli kolejną częścią katedry.

Moim zdaniem, w tym filmie pokazana jest część życia człowieka. W czasie gdy przemierza świątynię, zastanawia się nad swoim życiem, widzi własne wspomnienia, ludzi już nieżyjących, którzy jadnak ruszają się. Być może są to ludzie, których znał. Pod koniec dochodzi do tego ,,jaki jest jego cel w życiu" i nie chce jeszcze umierać. Bohater zaczyna być w innym świecie i staje się zupełnie taką samą kolumną jak jego poprzednicy.

Mówi się że film jest radosny i pozytywny ale moim zdaniem taki nie jest. Ludzie mają zawsze za mało czasu i chcą jeszcze wiele zrobioć ale umierają. Film zmusza do refleksji, przemyśleń, mówi że nie warto zastanawiać się nad życiem gdy umieramy. Warto obejżeć.