Bycie przywódcą państwa jest niezwykle odpowiedzialną funkcją. Często jednak o tym zapominamy, gdyż przysłania nam to wiele honorów oraz korzyści jakie płyną z pełnienia roli wodza. Znana jest legenda o mieczu Damoklesa. Sługa, zazdroszczący przepychu i bogactw swojemu królowi, zamienił się z Dionizosem Starszym na jeden dzień życiem. Miecz zawieszony nad jego głową na końskim włosiu symbolizował kruchość jego potęgi oraz to, że na jego życie czyha wiele niebezpieczeństw. Zatem, z jakimi trudnościami musi się zmierzyć osoba będąca przywódcą państwa? Oczy wielu osób zwrócone są w kierunku głowy państwa. Jego słowa, gesty są obserwowane, a także na każdym kroku oceniane. Przywódca musi stanowić autorytet oraz przynosić dumę swojemu państwu. Dlatego tak bardzo ważne jest, aby prezydent/król/premier wypowiadali się w sposób elokwentny i zrozumiały. Nie zawsze jednak natura okazuje łaskę. Przykładem osoby, która zmagała się z wielką trudnością w pięknym przemawianiu jest król Wielkiej Brytanii Jerzy VI. Jego zmagania zekranizował Tom Hooper w oscarowym arcydziele „Jak zostać królem?”. Główny bohater jąkał się, a związku z abdykacją swojego starszego brata, to on został następcą tronu. Musiał szybko pokonać swoją słabość, aby lud uważał go za odpowiednią osobę na tronie. W filmie ukazane są humorystyczne momenty, w których Jerzy VI głośno przeklinał, aby wyleczyć się ze swojej przypadłości, jednak tak naprawdę wymagało to od niego niesamowicie ciężkiej oraz żmudnej pracy. W pewnym stopniu udało mu się to. Dodatkowo sławę wśród poddanych zyskał, gdy nie opuścił Londynu podczas jego bombardowania. Jego historia ukazuje, że pomimo przeszkód można stać się uwielbianym przez lud władcą. Przykładem z naszego podwórka są władcy Polski z dynastii Piastów. Ich poczynania zostały zapisane w kronice autorstwa Galla Anonima. Początki naszego państwa nie były usłane różami. Zmagaliśmy się z wieloma najazdami naszych sąsiadów. Ponadto chrześcijaństwo nie były jeszcze zakorzenione w naszej kulturze i tradycji, a ludziom ciężko było zmienić swoje wierzenia o 180 stopni. Jednym z najwspanialszych przywódcą Polaków, a jednocześnie pierwszym królem był Bolesław Chrobry, którego za jego czasów nazywano Wielkim. Po śmierci swojego ojca – Mieszka I, który wprowadził chrześcijaństwo na ziemie polskie oraz scalił ziemie, przejął młode i niestabilne państwo, a swojemu synowi – Mieszkowi II pozostawił mocarstwo, z którym liczyły się wszystkie państwa Europy. Umocnił także pozycje kościoła w Polsce – za jego czasów powstało pierwsze arcybiskupstwo w Gnieźnie. Szanował także zakonników, a biedaków obdarowywał kosztownościami. Oczywiście Bolesław Chrobry nie był święty, jednak „Kronika” Galla Anonima o tym milczy. Za nieprzestrzeganie postu groziły tortury, a ziemie które najeżdżał spotykała pożoga i gwałt. Prowadził ekspensywną politykę, dzięki czemu państwo umacniało się, jednak sąsiedzi pałali coraz większą nienawiścią do naszego kraju. Niestety władca musi podejmować ciężkie decyzje i wybierać co jest dla państwa lepsze. Bolesław postawił na podboje, co w dłuższym okresie czasu okazało się zgubne. Czy możemy mu jednak zarzucić bezmyślność? Nie sądzę. W mojej pracy ukazałem kilka kłopotów z jakimi mierzy się władca. Agresywni sąsiedzi, nieposłuszni poddani, własne słabości – to jedynie kropla w morzu trudności z jakimi mierzą się przywódcy tego świata. Dlatego należy zastanowić się wielokrotnie czy prezydent/król/premier stają jedynie przed luksusami oraz wygodą, czy wieloma problemami do rozwiązania.