Każda osoba kiedyś poznała uczucie samotności. Samotność jest stanem emocjonalnym, który najczęściej wynika z braku pozytywnych relacji z ludźmi. Człowiek z natury jest osobą, która potrzebuje kontaktu z drugą osobą. Często bywa tak, że ludzie nieświadomie decydują się na życie w samotności. Wydaje mi się jednak, że samotność jest nieświadomym wyborem niż zrządzeniem losu.

Fragment tekstu „Wieża” Gustawa Herlinga–Grudzińskiego przedstawia losy mężczyzny. Lebbroso był zarażony trądem. Spędził wiele lat w wieży. Strasznie cierpiał, a najbardziej nie dawało mu spokoju uczucie samotności. Pragnął kontaktować się z ludźmi, ale sam zrezygnował ze wszystkich znajomości, ponieważ zdawał sobie sprawę, że może zarazić ludzi. Lebbroso pracował w ogrodzie – jednak nigdy nie dotykał roślin, a zimą wyrabiał koszyki i maty. Jego ulubionym zajęciem było obserwowanie biegających dzieci po ogrodzie, a gdy czuł się bardzo samotny błąkał się po okolicy i obserwował ludzi tak by go nie widzieli. Samotność i pustka nauczyła go kochać przedmioty, które były jednymi towarzyszami. Ten przykład pokazuje nam, że był to świadomy wybór samotności.

Inną powieścią poruszająca motyw samotności jest utwór „Mały Książę” Antoine de Saint-Exupéry. Mały chłopiec, który wyrusza w świat, ponieważ na swojej planecie czuje się odrzucony i niepotrzebny. Kiedy Mały Książę dociera na ziemię nadal szuka ludzi, ale napotyka węża, który mówi mu ważne słowa: „samotnym jest się także wśród ludzi”. Ta powieść przedstawia nam, że samotność też może być wyrządzona przez los.

Kolejnym przykładem, że samotność może być zrządzeniem losu przedstawia nam bohater romantycznego dramatu Juliusza Słowackiego „Kordian”. Był wrażliwym, samotnym mężczyzną, którego nikt nie rozumiał – nawet w ważnej osobie nie miał oparcia – Laurze. Brak akceptacji, uczucie samotności doprowadziło Kordiana do próby samobójczej.

Powyższe argumenty przedstawiają, że jednak samotność może być zrządzeniem losu, ale też wyborem człowieka. Ludzie czasami wybierają samotność, ponieważ są szczęśliwi, ale zapominają o przychodzącej z czasem tęsknocie za innym człowiekiem.