Herakliusz Billewicz – postać literacka z Potopu Henryka Sienkiewicza, patriarcha rodu Billewiczów. Był pułkownikiem lekkiego znaku i podkomorzym upickim oraz dziedzicem Wodoktów, Lubicza i Mitrun. Gdy wybuchła wojna z Rosją w 1654, ze względu na wiek nie mógł już wziąć udziału w kampanii wojennej. W jego zastępstwie dowództwo nad chorągwią objął Michał Wołodyjowski. Na wieść o klęsce pod Szkłowem Herakliusz dostał ataku apopleksji i umarł. Po pogrzebie Herakliusza Billewicza otworzono jego testament. Majątek zapisał swojej wnuczce Aleksandrze (Oleńce) Billewiczównej, łowczance upickiej, a jej opiekunem ustanowił szlachtę laudańską. Na męża Oleńki w testamencie wyznaczył chorążego orszańskiego Andrzeja Kmicica. Śmierć Herakliusza jest opisana we „Wstępie”, tak więc podkomorzy upicki nie pojawia się dalej na kartach powieści.