Schronisko dla bezbronnych zwierząt to chyba najsmutniejsze zwierciadło ludzkiej bezduszności. Spacerując między klatkami z widokiem par oczy, pełnych rozpaczy i tęsknoty, śledzących każdy twój krok. Wciśnięte w siatkę klatek psie nosy, pełne wyrzutów miauczenie kotów. W swym wypracowaniu chciałbym bardziej przyjrzeć się temu problemowi biorąc pod uwagę to, że zwierzęta są również naszymi przyjaciółmi i zamykając je w schroniskach tylko sprawiamy im ból. A przecież Preambuła Ustawy o Ochronie Zwierząt głosi: “Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolną do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę”