Stopień rozwoju globalnej Północy, a globalnego Południa pomiędzy tymi dwoma rejonami świata jest problemem dysproporcji. Na podstawie ostatniego stulecia, możemy stwierdzić pogłębienie tego problemu i podzielenie świata na dwie umowne strefy – bogatą Północ, która nie boryka się z takimi problemami jak głód, ubóstwo, oraz Południe, zacofane pod względem gospodarczym i biedne kraje Trzeciego Świata. Różnice możemy dostrzec na podstawie standardu życia ogółu ludności, sytuacji gospodarczej i politycznej, zarobkach , czy także chorobach (AIDS) lub klęsk żywiołowych (głód). Chcąc dostrzeć dysproporcje, możemy posłużyć się statystykami ekonomicznymi. Na przykład w 2012 roku PKP najmożniejszych krajów wynosiło ok. 100 tys dolarów, dla porównania w krajach najbiedniejszych waha się pomiędzy 370-1500 dolarów. Kwestia głodu, również jest potężnym problemem, szacuje się że każdego roku z powodu niedożywienia umiera nawet 30 mln osób. Duże różnice między krajami Południa i Północy występują również w kwestii zasobów wodnych. Dziennie organizm ludzki powinien spożywać 2.5 litra wody, w zależności od warunków pogodowych, najwięcej wody pochłaniają jednak takie czynności jak dbanie o higienie osobistą, czy przygotowywanie posiłków. W krajach o niskim poziomie życia jednostka zużywa ok. 90 l wody dziennie, w krajach europejskich ok. 160l, a w USA jest to ok. 600 l, co pokazuje, że w kwestii wody, Południe wypada najgorzej. Miedzy krajami Północy i Południa występuje również ogromna przepaść technologiczna. U progu XXI wieku kraje stanowiące 1/5 światowej populacji o najwyższych dochodach posiadały na swym terenie 74% wszystkich linii telefonicznych. Z kolei najbiedniejsza 1/5 krajów posiadała zaledwie 1,5% takich linii. W Afryce sytuacja nieco poprawiła się dzięki rozprzestrzenieniu się telefonii komórkowej, mimo to i tak różnice są drastyczne, co obrazuje następujące porównanie: kiedy w 2003 roku 4% ludności Afryki posiadało telefony komórkowe, w Europie było to aż 50%.

Podobna sytuacja jest z poziomem dostępu do komputerów, a co za tym idzie, także do internetu. W 2000 roku w Afryce subsaharyjskiej do internetu miało dostęp 3 mln użytkowników. W tym samym czasie w Stanach Zjednoczonych liczba użytkowników wynosiła 154 miliony. W dodatku łącza internetowe na Południu są znacznie gorszej jakości niż w krajach Północy. Brak sprawnych, przejrzystych struktur państwowych, systemów sprawiedliwości i społeczeństwa obywatelskiego, jest również powodem dysproporcji pomiędzy Północą, a Południem, w nowo powstałych krajach, takich jak np. Sudan Południowy powstały w lipcu 2011 roku, świeże struktury państwowe są narażone na wiele pokus, brakuje też aktywnego społeczeństwa obywatelskiego, np. organizacji czy aktywnych grup obywateli chcących budować potencjał swojego państwa i jednocześnie monitorować działania rząd Wielki wpływa na różnicę między dwoma terytoriami byłą kolonizacja, ponieważ wszystkie regiony świata, które doświadczyły kolonizacji, utraciły wiele ze swojego potencjału rozwojowego, będąc wykorzystywane jako źródło zasobów bądź siły roboczej. Jednym z przykładów może być Ghana leżąca w Afryce. Przed czasami kolonializmu królestwa zajmujące obszar obecnej Ghany handlowały złotem z afrykańskimi partnerami, a od piętnastego wieku również z Europejczykami, rozwijając swoją pozycję na świecie. W 1874 roku tereny te zaczęły być kolonizowane przez Brytyjczyków ze względu na zasoby złota, jak i rozwój niewolnictwa. Mimo że Ghana odzyskała niepodległość w 1957 roku jako pierwszy kraj Afryki Subsaharyjskiej, do dziś nie udało się jej odzyskać dawnego potencjału i stać się ważnym partnerem handlowym dla świata, jak miało to miejsce przed skolonizowaniem.