Integracja jako sposób osiągania celów narodowych i regionalnych

W dzisiejszym świecie łatwo zauważyć, że niewiele państw działa na własną rękę. Każde państwo stawia sobie pewne cele i do tych podstawowych celów należą zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom, osiągnięcie dobrobytu, umacnianie swojej pozycji na arenie międzynarodowej, rozwój gospodarczy. Jednak w dobie globalizacji działając na własną rękę nie sposób większości z tych celów osiągnąć. Stąd też wynika potrzeba integracji. Czasem jest tak, że w interesie kilku państw leży zrealizowanie jakiegoś celu w danym regionie. Najlepszym przykładem jest Grupa Wyszehradzka, która istnieje od 1991 r. Po rozpadzie ZSRR Polska, Czechy, Słowacja i Węgry miały zbieżne cele w kwestii zbliżenia się do Zachodu i przystąpienie do struktur NATO i UE. Widzimy, że dzięki współpracy i regularnym spotkaniom przedstawicieli tych państw udało im się w 2004 r. przystąpić razem do UE oraz do NATO w 1999 r.(z wyjątkiem Słowacji). 

POJĘCIA Dawniej sojusze i porozumienia były zawierane głównie w celach wojskowych i obronnych. Dziś znaczenia nabiera gospodarka i można zauważyć tendencję do tworzenia organizacji regionalnych o charakterze gospodarczym. Nie trzeba daleko szukać, gdyż pierwotnie Unia Europejska została stworzona w celu zintegrowania gospodarek państw Europy. Obecnie UE stawia sobie również inne cele. Wg Traktatu z Maastricht są to: rozwijanie tzw. Obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości , jakim jest UE, umocnienie pozycji Unii na arenie międzynarodowej, jako jednego organizmu mówiącego jednym głosem, stworzenie obywatelstwa Unii i wytworzenie poczucia przynależności jej obywateli. Regionalizm i wspieranie rozwoju regionów ma też znacznie dla bezpieczeństwa całej Europy. Chodzi w tym przypadku o Bałkany. Jest to region ciągłych sporów i konfliktów dlatego np. Unia Europejska wspiera państwa bałkańskie, które coraz bardziej chcą się integrować z resztą Europy, dzięki czemu jest szansa na zapewnienie stabilności i bezpieczeństwa tego regionu. Jednak nie tylko Europa ma organizacje wspierające rozwój i współpracę. Do takich można zaliczyć jeszcze ASEAN, czy WNP. ASEAN – Filipiny, Indonezja, Malezja, Singapur, Tajlandia, Brunei, Wietnam, Laos, Birma, Kamdodża. Przyspieszanie wzrostu ekonomicznego, rozwoju socjalnego i kulturalnego w regionie: fundacja ma budować pokojową i dobrze współpracującą wspólnotę narodów południowoazjatyckich. Promowanie regionalnego pokoju i stabilizacji poprzez trwałe respektowanie sprawiedliwości i reguł prawa w stosunkach między krajami w regionie i dochowywanie zasad Karty Narodów Zjednoczonych. Do tego państwa ASEAN podpisały układ, że w 2015 r. utworzą wspólnotę gospodarczą na wzór Unii Europejskiej. NATO Dawniej celem NATO było przeciwstawianie się blokowi wschodniemu, dzięki czemu na świecie była zapewniona względna stabilizacja. Jednak po rozpadzie ZSRR należało diametralnie zmienić politykę NATO oraz zrewidować jego cele i zadania. Obecnie do do celów NATO należy zapewnienie bezpieczeństwa w Europie, rozwój bezpieczeństwa międzynarodowego oraz walka z międzynarodowym terroryzmem. WNP WNP powstała z państw byłego Związku Radzieckiego bez Ukrainy, Azerbejdżanu i Turkmenistanu. Celem WNP jest prowadzenie wspólnej polityki zagranicznej państw (ze wspólnej polityki wyłączone są kwestie obronne, uregulowane odrębnym traktatem taszkenckim z maja 1992 roku), stworzenie wspólnej przestrzeni gospodarczej, wspólnego systemu komunikacyjnego, jak również ochrona środowiska, prowadzenie wspólnej polityki migracyjnej i zwalczania przestępczości. Kwestie te reguluje deklaracja ałmacka oraz statut z 1993 roku. Współpraca jednak nie wygląda pomiędzy tymi państwami tak, jak w Unii Europejskiej, gdyż jest to organizacja stworzona na potrzeby Rosji, która jest spadkobierczynią ZSRR i chce sobie podporządkować państwa wschodzące niegdyś w skład jej terytorium. Rada Nordycka Norwegia, Finlandia, Szwecja, Dania, Islandia. Współpraca w Radzie Nordyckiej dotyczy wszystkich dziedzin z wyjątkiem polityki zagranicznej i obronnej. Pomiędzy państwami zniesiono granice i utworzono wspólny rynek pracy. Szczególnie owocna jest zaś współpraca w dziedzinie naukowo-kulturowej. NAFTA Północnoamerykański Układ Wolnego Handlu. Organizacja gospodarcza Ameryki Północnej stworzona w celu osiągnięcia dobrobytu i rozwoju krajów członkowskich, stworzenia dogodnych warunków inwestycji oraz ustalenia cen ropy. W przeciwieństwie do UE NAFTA nie tworzy organów ponadpaństwowych, a jej prawo nie jest nadrzędne w stosunku do praw państw członkowskich. Państwa stopniowo znosiły cła między sobą zachowując jednak stawki celne w stosunków do państw trzecich. Przyczyną powstania NAFTA były wspólne interesy gospodarcze państw.

Podsumowanie Jak widać integracja pojawia się zwykle tam, gdzie są wspólne interesy. Raczej nie zdarza się, aby któreś z państw robiło coś w czynie społecznym, jednak integracja i współpraca wydaje się tu o wiele lepszym rozwiązaniem niż np. stosowanie przemocy dla osiągnięcia własnych celów. Do tego jest to metoda już sprawdzona dzięki dziesiątkom lat doświadczenia państw europejskich, czy azjatyckich.