Edward Munch urodzony w 1863r. w Norwegii, to człowiek którego życie było przepełnione tragicznymi motywami, co odzwierciedlają jego obrazy. Malarz ten tworzył w epoce ekspresjonizmu, w której to artyści zaczęli wyrzucać z siebie negatywne emocje, skierowali się w głąb swojej psychiki, ukazywali nieprzedstawiane wcześniej, ciemniejsze strony duszy. Charakterystyczne dla tego stylu są zniekształcone formy, stosowanie nasyconych kolorów, często kontrastujących ze sobą, a częstym motywem był właśnie motyw śmierci, samotności i cierpienia. “Krzyk” powstał w 1893, kiedy to Edward Munch u progu sławy organizował wystawy swoich obrazów oraz nawiązał kontakty z innymi artystami. Obraz ten jest na pewno najbardziej znany ze wszystkich tego autora, a także jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych i znanych na świecie, obok takich jak Mona Lisa Leonarda da Vinci, czy Słoneczniki Vincenta van Gogha. Edward Munch tworząc to dzieło zastosował technikę kreski, przez co kontur staje się wyraźny, natomiast stosowanie różnych odcieni jednego koloru oddaje głębię. Zniekształcone formy oraz malowanie własnego wyobrażenia podyktowanego otaczającą rzeczywistością stwarza wrażenie jakby praca została namalowana przez dziecko. Przedstawione są postacie na moście, na tle norweskich fiordów i zachodzącego słońca. Główna postać w charakterystycznej pozie- łapiąc się za głowę może symbolizować krzyk (jak sam tytuł na to wskazuje), płacz, lub nawet stłumioną reakcję na krzyk innej osoby. Sam Munch wyjaśnił, że poprzez skupienie różnych bodźców poczuł “nieskończony krzyk przepływający przez naturę”. Najważniejszym elementem tego dzieła jest oczywiście “krzycząca”, zdeformowana postać, to ona nadaje cały sens obrazowi i stwarza wrażenie głuchej ciszy. Jej ciemny ubiór kontrastuje z jasną twarzą i jaskrawym niebem. Nie jesteśmy w stanie określić płci tej osoby, być może malarz zrobił to celowo, żeby nie przypisywać emocji płynących z tego obrazu konkretnie mężczyznom czy kobietom. Tło stanowi most, na którym widać dwie osoby oraz odległy krajobraz. Postaci wydają się iść powoli, jakby to co dzieje się na pierwszym planie całkowicie ich nie dotyczyło. Granatowa woda i pomarańczowe niebo tworzą pewien zgrzyt, tym samym nadając obrazowi odpowiedni charakter. Perspektywa ukazuje dal, jednakże nie jest ona doskonała (co -jak już wspomniałam- stwarza wrażenie namalowania przez dziecko). Pomimo użytych jasnych kolorów tła, cały obraz stwarza wrażenie ciemnego. Światło pada jedynie od strony nieba, cała reszta utrzymana w czerniach i granatach mówi nam o cierpieniu i przerażeniu głównej postaci. “Krzyk” odzwierciedla uczucia Muncha. Poprzez zdobyte negatywne doświadczenia malarz był przerażony światem rzeczywistym, bał się samotności, cierpienia i śmierci, co idealnie oddają jego obrazy.