Bezpieczeństwo jest dobrem społecznym.

Bezpieczeństwo jest to stan obiektywny, polegający na braku zagrożenia, odczuwany subiektywnie przez jednostki lub grupy. Jest to stan pewności, spokoju, wolności od lęku, strachu, o najważniejszej wartości dla  podmiotu (człowieka, państwa, narodu). Zapewnia ono nam to co cenimy sobie najbardziej, (przetrwanie, egzystencja), czyli życie i zdrowie, stan posiadania, niezależność, tożsamość, możliwość rozwoju. Bezpieczeństwo jest najważniejszą potrzebą i wartością człowieka, a także społeczeństwa oraz państwa. Jest pewnością przeżycia pod warunkiem spełnienia określonych wymagań, przy założeniu, że niezależnie od źródła zagrożeń, ich podmiot chce przeżyć. Czyli podmiot podejmuje działanie odsunięcia wszystkich czynników zagrożenia. Bezpieczeństwo nie jest nam dane na zawsze. Ma ono charakter dynamiczny, podlega wpływom zróżnicowanych czynników. 
 Poczucie bezpieczeństwa jest sprawą bardzo subiektywną. Odnosi się do wielu aspektów, jednym z nich jest świadomość istnienia realnego niebezpieczeństwa. Subiektywne odczucie może dotyczyć zagrożenia urojonego, będącego w świadomości osoby lub w świadomości społecznej. Są trzy koncepcje kształtowania się świadomości człowieka. Fenomenologiczna, w której elementem sytuacji są tylko zjawiska, bo tylko te są  dostępne poznaniu, odczuwane i rozumiane. Według Kurta Lewina istnienie rzeczywistości jest zawsze istnieniem dla kogoś i dlatego sytuacja człowieka jest zawsze taka, jak on sam ją spostrzega. Dualna czyli dwóch przeciwstawnych sytuacji „subiektywnej” i „obiektywnej”. Henry Murray uważa, że sytuacje obiektywną spostrzega się niezależnie od sytuacji, zaś sytuację subiektywną ktoś określony spostrzega w określonej chwili. Holistyczna koncepcja obejmuje otoczenie człowieka wraz z nim samym oraz sytuacje takimi jakie są i spostrzega je podmiot oraz odbierają je inni uczestnicy sytuacji. Zjawiska odczuwane jako niekorzystne lub niebezpieczne powodują stan psychiczny lub wywołują świadomość zagrożenia. Termin „zagrożenie” bowiem odnosi się do sfery świadomościowej  danego człowieka, grupy społecznej, narodu lub narodów.    
Bezpieczeństwo społeczne najogólniej rozumie się jako ochronę egzystencjalnych podstaw życia ludzi, zapewnianie możliwości zaspokajania indywidualnych potrzeb (materialnych i duchowych) realizację aspiracji życiowych przez tworzenie warunków do pracy i nauki, ochronę zdrowia oraz gwarancje emerytalne. Problem tworzenia bezpieczeństwa społecznego, jako jednej z podstawowych kategorii (dziedziny) bezpieczeństwa narodowego1 nabiera we współczesnych czasach szczególnego znaczenia.

Jest to bowiem ten rodzaj bezpieczeństwa, którego brak jest szczególnie odczuwany przez dzieci, młodzieży i dorosłych, w ich codziennym życiu prywatnym i zawodowym, narażonym na oddziaływanie różnego rodzaju patologii społecznych. Któż bowiem z nas nie chce się czuć bezpiecznie w domu, szkole i pracy, mieć gwarancję dobrej i godnej pracy, zgodnej ze swoimi możliwościami i aspiracjami oraz zapewnioną emeryturę, na godziwym poziomie finansowym. Odpowiedzi na pytanie, czy Polska jest krajem, w którym żyje się bezpiecznie, wskazują na określony stereotyp dotyczący bezpieczeństwa. Opinie o ogólnym stanie bezpieczeństwa w kraju są kształtowane przede wszystkim na podstawie wiadomości uzyskiwanych z mediów, a w znacznie mniejszym stopniu na podstawie własnych obserwacji i doświadczeń. Lokalne poczucie bezpieczeństwa w znacznym stopniu zależy od charakteru i wielkości zamieszkiwanej miejscowości. Mieszkańcy wsi na ogół czują się u siebie bezpiecznie. W dużo mniejszym stopniu czują się bezpieczni mieszkańcy miast średnich i dużych. Występuje korelacja pomiędzy oceną bezpieczeństwa lokalnego, a ocena bezpieczeństwa w Polsce. Wśród ludzi przekonanych, że żyją w miejscu bezpiecznym i spokojny przeważa opinia, że także Polska jest krajem bezpiecznym. Natomiast osoby przekonane, że nie mieszkają w bezpiecznym i spokojnym miejscu także są przekonani, że Polska nie jest krajem, w którym żyje się bezpiecznie. Takie wyniki wskazują, że na kształtowanie się stereotypu niebezpiecznego kraju bardzo silny wpływ mają osobiste doświadczenia w środowisku lokalnym. Odczuwanie indywidualnego zagrożenia swojej osoby jest prawdopodobnie pochodnią przeświadczenia o stanie bezpieczeństwa w środowisku lokalnym i opinii o stanie bezpieczeństwa w kraju. Zauważyć jednakże można współwystępowanie poprawy poziomu poczucia bezpieczeństwa w tych trzech wymiarach: w skali indywidualnej, lokalnej i kraju. Występuje wyraźna korelacja pomiędzy oceną bezpieczeństwa lokalnego, a poczuciem bezpieczeństwa indywidualnego. Wśród osób, które swoje miejsce zamieszkania uważają za bezpieczne i spokojne, 65% wyrażało poczucie bezpieczeństwa i brak obaw o możliwość zostania ofiarą przestępstwa, natomiast wśród osób, które swoje miejsce zamieszkania nie uważają za bezpieczne i spokojne, 76% obawia się o swoje bezpieczeństwo. Znacznie łatwiej jest stać się ofiarą przestępstwa w wielkim mieście niż w małym miasteczku lub na wsi. Osoby, które padły ofiarą przestępstwa, częściej niż niemające takich doświadczeń wypowiadają się krytycznie o stanie bezpieczeństwa w Polsce. Odczuwanie bezpieczeństwa osobistego jest prawdopodobnie pochodną przeświadczenia o stanie bezpieczeństwa w środowisku lokalnym i opinii o stanie bezpieczeństwa w kraju, chociaż wpływ innych czynników (cech demograficznych, indywidualnych cech osobowości) powoduje, że nie obserwujemy prostego przełożenia opinii i ocen o poziomie bezpieczeństwa w kraju lub środowisku lokalnym na indywidualne poczucie bezpieczeństwa. Wydaje się, że największy wpływ mają doświadczenia własne i osób najbliższych. Osoby, które doznały w poprzednich latach skutków zagrożeń deklarują częściej obawy przed zagrożeniami, niż osoby, które takich skutków nie doświadczyły. Bezpieczeństwo społeczne było, jest i będzie najbardziej poszukiwaną wartością, potrzebą i dążeniem ludzi, państw i środowisk międzynarodowych. W realiach XXI wieku człowiek stanął przed wyzwaniem tworzenia bezpieczeństwa we wszystkich jego wymiarach i płaszczyznach, począwszy od bezpieczeństwa personalnego i lokalnego, po narodowe i międzynarodowe, a także społeczne, ekologiczne, powszechne, ekonomiczne, publiczne i militarne. Szeroki wachlarz potrzeb w zakresie bezpieczeństwa oraz towarzyszących mu wszechogarniających zagrożeń sprawia, że odczuwamy szczególną potrzebę włączania i wykorzystania w działaniach na rzecz tworzenia bezpieczeństwa wszystkich podmiotów, jakimi dysponują współczesne państwa i społeczeństwa.

Bezpieczeństwo jest dobrem społecznym.

Bezpieczeństwo jest to stan obiektywny, polegający na braku zagrożenia, odczuwany subiektywnie przez jednostki lub grupy. Jest to stan pewności, spokoju, wolności od lęku, strachu, o najważniejszej wartości dla  podmiotu (człowieka, państwa, narodu). Zapewnia ono nam to co cenimy sobie najbardziej, (przetrwanie, egzystencja), czyli życie i zdrowie, stan posiadania, niezależność, tożsamość, możliwość rozwoju. Bezpieczeństwo jest najważniejszą potrzebą i wartością człowieka, a także społeczeństwa oraz państwa. Jest pewnością przeżycia pod warunkiem spełnienia określonych wymagań, przy założeniu, że niezależnie od źródła zagrożeń, ich podmiot chce przeżyć. Czyli podmiot podejmuje działanie odsunięcia wszystkich czynników zagrożenia. Bezpieczeństwo nie jest nam dane na zawsze. Ma ono charakter dynamiczny, podlega wpływom zróżnicowanych czynników. 
 Poczucie bezpieczeństwa jest sprawą bardzo subiektywną. Odnosi się do wielu aspektów, jednym z nich jest świadomość istnienia realnego niebezpieczeństwa. Subiektywne odczucie może dotyczyć zagrożenia urojonego, będącego w świadomości osoby lub w świadomości społecznej. Są trzy koncepcje kształtowania się świadomości człowieka. Fenomenologiczna, w której elementem sytuacji są tylko zjawiska, bo tylko te są  dostępne poznaniu, odczuwane i rozumiane. Według Kurta Lewina istnienie rzeczywistości jest zawsze istnieniem dla kogoś i dlatego sytuacja człowieka jest zawsze taka, jak on sam ją spostrzega. Dualna czyli dwóch przeciwstawnych sytuacji „subiektywnej” i „obiektywnej”. Henry Murray uważa, że sytuacje obiektywną spostrzega się niezależnie od sytuacji, zaś sytuację subiektywną ktoś określony spostrzega w określonej chwili. Holistyczna koncepcja obejmuje otoczenie człowieka wraz z nim samym oraz sytuacje takimi jakie są i spostrzega je podmiot oraz odbierają je inni uczestnicy sytuacji. Zjawiska odczuwane jako niekorzystne lub niebezpieczne powodują stan psychiczny lub wywołują świadomość zagrożenia. Termin „zagrożenie” bowiem odnosi się do sfery świadomościowej  danego człowieka, grupy społecznej, narodu lub narodów.    
Bezpieczeństwo społeczne najogólniej rozumie się jako ochronę egzystencjalnych podstaw życia ludzi, zapewnianie możliwości zaspokajania indywidualnych potrzeb (materialnych i duchowych) realizację aspiracji życiowych przez tworzenie warunków do pracy i nauki, ochronę zdrowia oraz gwarancje emerytalne. Problem tworzenia bezpieczeństwa społecznego, jako jednej z podstawowych kategorii (dziedziny) bezpieczeństwa narodowego1 nabiera we współczesnych czasach szczególnego znaczenia.

Jest to bowiem ten rodzaj bezpieczeństwa, którego brak jest szczególnie odczuwany przez dzieci, młodzieży i dorosłych, w ich codziennym życiu prywatnym i zawodowym, narażonym na oddziaływanie różnego rodzaju patologii społecznych. Któż bowiem z nas nie chce się czuć bezpiecznie w domu, szkole i pracy, mieć gwarancję dobrej i godnej pracy, zgodnej ze swoimi możliwościami i aspiracjami oraz zapewnioną emeryturę, na godziwym poziomie finansowym. Odpowiedzi na pytanie, czy Polska jest krajem, w którym żyje się bezpiecznie, wskazują na określony stereotyp dotyczący bezpieczeństwa. Opinie o ogólnym stanie bezpieczeństwa w kraju są kształtowane przede wszystkim na podstawie wiadomości uzyskiwanych z mediów, a w znacznie mniejszym stopniu na podstawie własnych obserwacji i doświadczeń. Lokalne poczucie bezpieczeństwa w znacznym stopniu zależy od charakteru i wielkości zamieszkiwanej miejscowości. Mieszkańcy wsi na ogół czują się u siebie bezpiecznie. W dużo mniejszym stopniu czują się bezpieczni mieszkańcy miast średnich i dużych. Występuje korelacja pomiędzy oceną bezpieczeństwa lokalnego, a ocena bezpieczeństwa w Polsce. Wśród ludzi przekonanych, że żyją w miejscu bezpiecznym i spokojny przeważa opinia, że także Polska jest krajem bezpiecznym. Natomiast osoby przekonane, że nie mieszkają w bezpiecznym i spokojnym miejscu także są przekonani, że Polska nie jest krajem, w którym żyje się bezpiecznie. Takie wyniki wskazują, że na kształtowanie się stereotypu niebezpiecznego kraju bardzo silny wpływ mają osobiste doświadczenia w środowisku lokalnym. Odczuwanie indywidualnego zagrożenia swojej osoby jest prawdopodobnie pochodnią przeświadczenia o stanie bezpieczeństwa w środowisku lokalnym i opinii o stanie bezpieczeństwa w kraju. Zauważyć jednakże można współwystępowanie poprawy poziomu poczucia bezpieczeństwa w tych trzech wymiarach: w skali indywidualnej, lokalnej i kraju. Występuje wyraźna korelacja pomiędzy oceną bezpieczeństwa lokalnego, a poczuciem bezpieczeństwa indywidualnego. Wśród osób, które swoje miejsce zamieszkania uważają za bezpieczne i spokojne, 65% wyrażało poczucie bezpieczeństwa i brak obaw o możliwość zostania ofiarą przestępstwa, natomiast wśród osób, które swoje miejsce zamieszkania nie uważają za bezpieczne i spokojne, 76% obawia się o swoje bezpieczeństwo. Znacznie łatwiej jest stać się ofiarą przestępstwa w wielkim mieście niż w małym miasteczku lub na wsi. Osoby, które padły ofiarą przestępstwa, częściej niż niemające takich doświadczeń wypowiadają się krytycznie o stanie bezpieczeństwa w Polsce. Odczuwanie bezpieczeństwa osobistego jest prawdopodobnie pochodną przeświadczenia o stanie bezpieczeństwa w środowisku lokalnym i opinii o stanie bezpieczeństwa w kraju, chociaż wpływ innych czynników (cech demograficznych, indywidualnych cech osobowości) powoduje, że nie obserwujemy prostego przełożenia opinii i ocen o poziomie bezpieczeństwa w kraju lub środowisku lokalnym na indywidualne poczucie bezpieczeństwa. Wydaje się, że największy wpływ mają doświadczenia własne i osób najbliższych. Osoby, które doznały w poprzednich latach skutków zagrożeń deklarują częściej obawy przed zagrożeniami, niż osoby, które takich skutków nie doświadczyły. Bezpieczeństwo społeczne było, jest i będzie najbardziej poszukiwaną wartością, potrzebą i dążeniem ludzi, państw i środowisk międzynarodowych. W realiach XXI wieku człowiek stanął przed wyzwaniem tworzenia bezpieczeństwa we wszystkich jego wymiarach i płaszczyznach, począwszy od bezpieczeństwa personalnego i lokalnego, po narodowe i międzynarodowe, a także społeczne, ekologiczne, powszechne, ekonomiczne, publiczne i militarne. Szeroki wachlarz potrzeb w zakresie bezpieczeństwa oraz towarzyszących mu wszechogarniających zagrożeń sprawia, że odczuwamy szczególną potrzebę włączania i wykorzystania w działaniach na rzecz tworzenia bezpieczeństwa wszystkich podmiotów, jakimi dysponują współczesne państwa i społeczeństwa.