Jak pisał Simon van Booy „Dopiero gdy ulegamy pasji, jesteśmy naprawdę sobą”. Może być ona powodem dla którego właściwie człowiek żyje, motorem, który napędza jednostkę do wyrwania się z więzów szarej rzeczywistości i realizowania samego siebie, swoich najskrytszych marzeń i pragnień. Jednak niekiedy zdarza się, że ostatecznie człowiek musi za to zapłacić najwyższą cenę, ponieważ pasja może mu dać największe szczęście, jak i doprowadzić do śmierci. Bardzo dobrym przykładem jest nurt idealizmu, obecny w wielu różnych dziełach w każdej epoce. Idealistą jest człowiek którego nadrzędną wartością w życiu jest idea. Jego marzenia przysłaniają mu realistyczne odbieranie rzeczywistości, zatraca się on w dążeniu do osiągnięcia celu jakim jest idea i jest gotów poświęcić dla niej wszystko, niekiedy nawet życie. Przedstawić tu można wiele przykładów, pierwszym i najbardziej oczywistym jest historia Ikara i Dedala z mitologii greckiej. Chcąc wydostać się z wyspy ojciec, bardzo utalentowany i mądry, doceniany przez króla Midasa, swego rodzaju pasjonat nauki, inżynierii i projektant, stworzył skrzydła, które miały pozwolić jemu i Ikarowi na ucieczkę z wyspy, na której byli przetrzymywani. Dedal potrafił swoją pasję opanować, posiadał zdrowy rozsądek co pozwoliło mu bezpiecznie uciec z wyspy i przelecieć nad morzem. Jednakże jego syn Ikar, idealista, uległ marzeniu o lataniu, chęć pogoni za ideą przysłoniła mu niebezpieczeństwo jakim było zbyt wysokie wzbicie się w górę co ostatecznie doprowadziło do katastrofy. Ikar zginął próbując doścignąć marzenie, poza którym nie widział nic, nawet zagrożenia własnego życia. Łatwo więc zauważyć, że Dedala pasja ocaliła pozwalając mu na wydostanie się z niewoli, zaś Ikara doprowadziła do śmierci. Oba przypadki różni jedynie to, że Dedal swoją pasję ograniczył zdrowym rozsądkiem i oceną sytuacji. Innym przykładem z literatury mogą być trzy pokolenia idealistów w „Lalce” Bolesława Prusa. Ignacy Rzecki, jako przedstawiciel idealizmu politycznego, jest zagorzałym bonapartystą, przez cały czas czeka na wyzwolenie i wierzy, że może ono przyjść jedynie od francuskiego generała. Pasją Rzeckiego jest walka o ojczyznę, pewnego rodzaju patriotyzm. Idea według której żył Rzecki trzymała się go aż do śmierci, całkowicie kierując jego życiem i kreując jego sposób myślenia i postrzegania świata. Przedstawicielem drugiego pokolenia jest idealista miłości Stanisław Wokulski. Jemu z kolei trzeźwe spojrzenie na świat przysłoniła kobieta, w której się zakochał. Dla niej był w stanie poświęcić wszystko, chciał wkupić się w jej względy drogimi prezentami, podejmował niemające ekonomicznego uzasadnienia decyzje takie jak wykup nierentownej kamienicy, był w stanie dać jej wszystko co tylko miał. Wokulski był prawdziwym pasjonatem Izabeli i to właśnie z powodu tej miłości bohater prawdopodobnie umiera lub też znika. Trzecie pokolenie, idealistów nauki, symbolizuje Julian Ochocki, który dąży to stworzenia czegoś fizycznie niemożliwego – metalu lżejszego od powietrza. Czytając powieść nie mamy wątpliwości że chęć dokonania tego odkrycia i pogoń za marzeniem zawładnęła życiem także i tego bohatera, i podobnie jak w przypadku poprzednich przyczyniła się w znaczącym stopniu do jego symbolicznego zniknięcia (wyjechania do Paryża). Prus opisując idealistów pokazuje, że każdy z nich w jakiś sposób odchodzi, każdego z nich pogoń za realizacją idei doprowadziła do symbolicznego odejścia. Autor pokazuje więc jak duży wpływ nieograniczona pasja ma na człowieka. Pasję możemy też odbierać jako uczucie którym darzymy drugiego człowieka, tożsame z miłością do drugiej osoby. W takim przypadku bardzo dobrym przykładem będzie dramat „Romeo i Julia” Williama Shekspeare’a. Tytułowi bohaterowie darzą się ogromnym uczuciem, na którego drodze stoi jednak wiele przeszkód. Miłość, którą do siebie czują jest jednak na tyle silna, że nie chcąc z niej rezygnować bohaterowie rezygnują z życia. Romeo, widząc leżącą na ziemi Julię postanawia odebrać sobie życie, ponieważ jest ono dla niego wartością podrzędną do uczucia jakie połączyło dwoje młodych kochanków. To samo spotyka Julię, która po przebudzeniu z pozornej śmierci widzi martwego ukochanego. W utworze miłość, jako pasja drugą osobą, zostaje pokazana jako najwyższa wartość, dla której człowiek zrobi wszystko, która może więc człowieka zarówno ocalić od życia w smutku i nostalgii jak i doprowadzić do śmierci. Podsumowując, uważam, że stwierdzenie, że pasja może człowieka zarówno ocalić jak i zabić jest jak najbardziej prawdziwe. Trafnie tezę argumentuje nurt idealizmu obecny w micie o Ikarze oraz w „Lalce” a także „Romeo i Julia” ukazująca ogromną moc uczucia. Myślę że podane przykłady w dosadny sposób pokazują, jak ogromne znaczenie w ludzkim życiu ma pasja, i jak oddziałuje na życie każdego z nas. Pozostaje jedynie zadać sobie pytanie „Jaką mam pasję i jak ona wpłynie na moje życie?”