Przedstawione fragmenty pochodzą z utworów, które zostały napisane podczas sporu ich autorów. “Kordian” Juliusza Słowackiego był odpowiedzią na III część “Dziadów” Adama Mickiewicza, dlatego w treści znajdujemy dużo podobieństw. Główni bohaterowie przeszli wewnętrzne przemiany. Z nieszczęśliwie zakochanych, niedojrzałych chłopców, stali się obrońcami ojczyzny i narodu.

Pierwszy fragment to monolog bohatera “Dziadów” po przemianie w wojownika o ojczyznę. Zwraca się on do Boga, mówi, że sam jest potężny, podkreśla swój patriotyzm. Twierdzi, że kocha swoją ojczyznę całym sobą. Nie wie jak uszczęśliwić swój kraj, dlatego zwraca się pomoc do Ojca. Chciwość sprawia, że pragnie zdobyć władzę nad całym narodem. Jest przekonany, że to on jest tym człowiekiem, który powinien wyzwolić Polskę. Jego intencje stają się coraz bardziej egoistyczne, za wszelką cenę chce wypełnić swoje przeznaczenie, pragnie sprawować kontrolę nad duszami ludzi. Jego prośby zmieniają się z czasem w żądania stawiane Bogu. Uważa, że on i ojczyzna są jednością, mają jedną duszę, wspólnie kochają i razem cierpią. Konradowi brakuje pokory wobec Stwórcy, wszystko chce zrobić po swojemu. Z kochanka, który doznał zawodu miłosnego, przeradza się w wielkiego i zbyt pewnego siebie patriotę. Miłość do kobiety, zastąpił miłością do ojczyzny.

Drugi fragment opisuje przemianę duchową Kordiana na górze Mount Blanc. Tam zwraca się o pomoc do Boga, by ten pomógł mu odnaleźć cel w życiu, któremu będzie mógł się całkowicie oddać i dla którego będzie gotowy oddać nawet swoje życie. Gdy patrzył ze szczytu na swój kraj, przypominał sobie Polskę w czasie zaborów. Wtedy nagle odnalazł swój życiowy cel i postanowił walczyć o naród. Pragnął on przejąć władze nad umysłami, myślami ludzi ,aby móc wpłynąć na nich w taki sposób, by nakłonić ich do walki o wolność kraju. To tu padają jego słynne słowa “Jam jest posąg człowieka na posągu świata”. Świadczy to o tym, że widzi on nieograniczone możliwości człowieka. Porównuje się do Boga lecz nie bluźni przeciw niemu, co jest podstawową różnicą miedzy nim, a Konradem. Będąc na szczycie czuje się tak jakby był bardzo blisko Stwórcy. Na koniec wskakuje na chmurę i dostaje się na ziemie polskie, gdzie chce walczyć i ponieść ofiarę dla ojczyzny. Kordian zmienia się z romantycznego kochanka w kochanka ojczyzny, bojownika w służbie narodu.

Bohaterowie są podobni pod wieloma względami. Przechodzą wewnętrzną przemianę. Niespełnioną miłość do kochanki chcą spełnić w miłości do ojczyzny. Za wszelką cenę pragną wyzwolić Polskę spod zaborów. Dzięki temu, że zostali zranieni, nie spełnili się w uczuciu, całkowicie oddają się swojemu państwu. Jednakże Konrad i Kordian to – mimo wielu podobieństw – dwa różne typy bohatera romantycznego. Konrad prezentuje bierną postawę patriotyczną, więcej mówi niż faktycznie robi dla ojczyzny. Wykazuje cechy szaleńca i bluźni przeciw Bogu. Natomiast Kordian poświęca swe życie działaniu, prosi o pomoc ludzi, chce wzbudzić w nich poczucie przynależności do własnego państwa. Nie narzuca jednak nikomu swojej woli. Wykazuje cechy buntownika i wojownika gotowego poświęcić się dla narodu.