Motyw śmierci jest poruszany od zarania dziejów. W podanych fragmentach towarzyszy mu temat przewodni, czyli obraz puszczy. Zarówno Adam Mickiewicz jak i Czesław Miłosz przedstawiają puszczę, wplatając w to motyw śmierci. Ukazują ją jednak w różny sposób. Z utworów dowiadujemy się, że dopóki człowiek nie postawi nogi na obszarze fauny i flory i nie zacznie ingerować w środowisko naturalne to jest bezpiecznie. Jeżeli nie liczy się z prawami natury staje się dla niej zagrożeniem lub nie czuje się jej częścią. We fragmencie “Pana Tadeusza” ukazane mamy piękno puszczy i wspaniałe zwierzęta, do których człowiek nie ma dostępu, dlatego nie burzy harmonii. Narrator pokazuje bezmiar i niemożliwość jej poznania. Rządzi się ona swoimi prawami naturalnymi, woda, trzęsawiska i groźne zwierzęta niosą za sobą niebezpieczeństwa, jak pisze autor. Puszcza w Panu Tadeuszu jest krainą zwierząt, w którą człowiek nie ma prawa ingerować, ponieważ jest tam intruzem. Wśród zwierząt panuje pokój, nie ma napastliwości . Natomiast Miłosz ukazuje ten motyw w zupełnie odmienny sposób. Puszcza również jest trudna do sforsowania dla człowieka, jawi się jako ogrom zarośli i drzew. Wszystkie te elementy składają się na to, że człowiek jest w niej obcy, a przyroda się przed nim broni. Myśliwy, który poluje chce zbliżyć się do ptaka, ten jednak kierując się instynktem ucieka. W pierwszym fragmencie dominuje przyroda, a drugim zaś to człowiek zaburza harmonię w puszczy. Motyw śmierci ukazany w obu utworach jest przedstawiony odmiennie. Zwierzęta u Mickiewicza są na tyle silne, że nie pozwalają zabić się człowiekowi, można powiedzieć, że bronią dostępu do swojego terytorium. Umierają śmiercią naturalną, poprzez naturalną kolej rzeczy. Miejscem ich spoczynku jest wyznaczony fragment ziemi, powinna ona dokonać kresu na “ziemni ojczystej”. Różnica polega na tym, że Miłosz opisuje polowanie na głuszca. Śmierć przynosi kres życia w sposób brutalny, przerywa życie, jest spowodowana pazernością i zaspokojeniem potrzeb człowieka. Jest ona bezduszna, okrutna, dla zysku. W puszczy u Miłosza najgroźniejszym zwierzęciem jest człowiek. Fragment utworu Mickiewicza jest liryką wierszowaną a u Miłosza mamy do czynienia z prozą. Narrator jest wszechwiedzący, trzecioosobowy. Nagromadzenie epitetów powoduje doskonałe oddanie unikalnego charakteru puszczy w obu fragmentach. Obaj autorzy rozpamiętują czasy dzieciństwa, Mickiewicz podchodzi do tematu z pewną nostalgią, tęskni za światem, który już zaginął. Utwór ten jest typowo romantyczny poprzez ukazanie elementów irracjonalny, dostrzegamy również elementy ludowości. Miłosz zaś nawiązuje do swoich czasów, w których to człowiek podążał za postępem, jest to fragment jego smutnych wspomnień. Poprzez ukazanie puszczy jako głównego motywu dochodzimy do konkluzji, że motyw śmierci jest nieodłącznym elementem życia nie tylko ludzi, ale również zwierząt. Oba utwory mają charakter uniwersalny, są ponadczasowe, więc pasują również do czasów obecnych.