„Blok Wiernych”; ekstremistyczny syjonistyczny ruch o podstawach religijno-nacjonalistycznych. Zakłada on “judaizację” państwa i tradycji, oraz lekceważenie wszystkiego, co nie jest żydowskie. Utworzona w marcu 1974 roku, jako odpowiedź na wojnę Jom Kippur (październik 1973 r.) Teolog rabin Raf Kook założył pierwszą organizację Merkaz Hraf w 1924 roku, której program został oparty na religijnych podstawach.

• Gusz Emunim można nazwać politycznym i kulturalnym ruchem opartym na założeniach religijnych. Dzisiaj Blok Wiernych zakłada osady, które są rozrzucone głównie po całym Zachodnim Brzegu. Kolejne izraelskie rządy czyniły kroki sugerujące, że ustępstwa w postaci zwrotu Ziem Okupowanych mogłyby być możliwe, ale Gusz Emunim wyraźnie dawał do zrozumienia, że jest to niemożliwe. Umiarkowane rządy mają ręce związane przez ekstremistów, albo religijne ortodoksyjne partie w swych koalicjach. Blok Wiernych preferuje ekspansję, a nie pokój, udaremniając wszelkie próby ustępstw wobec Palestyńczyków. Gusz Emunim jest bardzo aktywny politycznie. Zorganizował 150-tysięczną demonstrację przeciwko procesowi pokojowemu. Ruch promuje powrót do ortodoksyjnego judaizmu, który powinien nastąpić po wczesnych, świeckich dniach Izraela.
• Gusz Emunim oparty jest na nacjonalistycznych, fundamentalistycznych i rasistowskich założeniach, które zyskują uwiarygodnienia w Biblii i Talmudzie. Rabin Kook nie ograniczał się tylko do interpretacji świętych ksiąg judaizmu (Biblia, Talmud, Halacha), ale również sam tworzył własne koncepcje. Uważał, że “naród wybrany” powinien oczekiwać dwóch Mesjaszy. W tym przypadku pierwszy z nich jest bytem zbiorowym, który nadejdzie by przygotować warunki do nadejścia drugiego - który będzie robił cuda. Zwolennicy Bloku Wiernych głęboko są przekonani, że to oni są ucieleśnieniem przynajmniej jednego Mesjasza. Gusz Emunim uważa, że Żydzi którzy zabijają Arabów powinni być bezkarni. Rabin Shlomo Avineri napisał:" musimy żyć w tej ziemi nawet za cenę wojny. Ponadto, nawet, jeśli jest pokój, musimy wszcząć wojnę dla odzyskania tego co nam się należy„.
• Organizacja działała najaktywniej w okolicach osiedli żydowskich na Zachodnim Brzegu Jordanu oraz w Strefie Gazy.  Postępowanie ruchu jest szybkie i zdecydowane, prowadzone są ataki na Palestyńczyków oraz demonstracje zarówno anty-arabskie, jak i przeciwko procesowi pokojowemu. Ruch wierzy, że syjonizm nie sprowadza się tylko do ustanowienia państwa Izrael, ale jest sposobem życia, który włącza religię, codzienną pracę i ziemię. Jego system polityczny podkreśla zebranie wszystkich Żydów w Palestynie, którzy powinni założyć religijną społeczność, która będzie niezależna w wszystkich swoich decyzjach: politycznych i ekonomicznych, a granice państwa powinny rozciągać się od Nilu do Eufratu.
• Założyciel Raf Kook twierdził, że: “Powrót judaizmu do Palestyny jest początkiem zbawienia”. Dzieło rabina kontynuowano po jego śmierci w 1935 roku, chociaż jego nauki miały raczej duchowy niż polityczny charakter. Ruchem kierował wówczas Cwi Jahuda Kook, syn Raf Kooka, który interpretował wszystkie konieczne religijne teksty, by usprawiedliwić wszelkie formy terroryzmu żydowskiego. Ruch Gusz Emunim, coraz bardziej się rozrastał. Jego pierwszymi marionetkowymi przywódcami byli rabini: Moshe Levinger i minister edukacji Zevulun Hammer, jednak liderem ruchu ciągle pozostawał rabin Cwi Jahuda Kook. Studenci rabina Kooka, rabini Chaim Druckman i Eliezer Waldman, w swojej szkole Talmudu, indoktrynowali tysiące uczniów. Obaj otwarcie domagali się od żołnierzy, aby odmówili wykonywania rozkazów ewakuacji osad żydowskich na Terenach Okupowanych.
• Blok Wiernych neguje prawo Palestyńczyków do tego kraju uważając, że tylko Żydzi są spadkobiercami praw do „Ziemi Obiecanej". Dla tych ekstremistów kompromis jest grzeszny i zdradziecki. Według Gusz Emunim nadejście Mesjasza będzie opóźnione, jeśli arabska ziemia nadal nie będzie należała do Żydów. Odkąd zwolennicy owego ruchu widzą siebie jako reprezentantów Mesjasza na ziemi, wierzą, że mają boskie prawo, by sprzeciwić się “niereligijnemu państwu”. To oni reprezentują bezkompromisową nacjonalistyczną linię i popierają ustanowienie “większego Izraela”, domagając się aneksji Terytoriów Okupowanych.
• Grupa ta domaga się w wielu miejscach wprowadzenia do prawa stanowionego zapisów opowiadających się za dyskryminacją rasową, a także polityką “żelaznej pięści” przeciwko Palestyńczykom. Gusz Emunim sądzi, że niepowodzenie utrzymania nienaruszalności terytorialnej - jest negacją boskiej woli, przez co proces odkupienia może się nie zakończyć.
• W strukturze organizacyjnej tego ruchu nie ma czegoś takiego jak rozgraniczenia między jednostkami terenowymi a centralą. Gusz Emunim skupia swoją uwagę na ludziach młodych, skrzętnie przeprowadzając selekcję i wybierając te jednostki, w których widzi się potencjał i wtedy kształci się je w specjalnych szkołach religijnych. Te szkoły są podzielone na dwa typy: pośrednie szkoły - które przygotowują studentów ideologicznie, którzy następnie są wysłani do armii, gdzie są szkoleni przez sześć miesięcy, po których wracają do szkoły. W drugich - religijne szkoły należące do Centrum Raf Kooka w Jerozolimie i są popierane przez Ministerstwo Obrony Izraela. Te szkoły przygotowywały oddziały pod nadzorem Cwi Jehudy Kooka (później innych rabinów), który miał dobre stosunki z armią.
• Z ruchu została wyodrębniona komórka, która zajmowała się organizacją ataków na Arabów w Izraelu i terytoriach okupowanych, nosi ona nazwę Gusz Emunim Underground (można również spotkać w literaturze określenia: Jewish Undrgrund, Makhteret lub Jewish Terror Organization).