Podmiot liryczny wiersza, który utożsamiać można z samym poetą, żegnając się ze światem, dokonuje podsumowania swojego życia i twórczości. W bezpośrednim monologu, skierowanym do przyjaciół i do współczesnego mu pokolenia romantyków, poeta dzieli się ze słuchaczami swoimi refleksjami. Jego wypowiedź pełna jest goryczy i rezygnacji. Podmiot dotkliwie odczuwa swoją samotność, która stała się jego doświadczeniem jako poety i człowieka. Wiersz Zuzanny Ginczanki „Non omnis moriar” zawiera w tytule nawiązanie do myśli Horacjusza „nie wszystek umrę”. Podmiotem mówiącym jest kobieta pochodzenia żydowskiego. Prawdopodobnie jest to dwudziestopięcioletnia autorka wiersza. Autorka, stosując wyliczenia, podkreśla swoją biedę oraz chciwość otaczających ją osób.