Wiersz ten pochodzi z tomiku „Sny o potędze” i jest sonetem. Występuje w nim liryka bezpośrednia, którą rozpoznajemy dzięki zaimkom np. mej, mi, dla (…) siebie. Podmiotem lirycznym jest tytułowy Kowal, który jest przedstawiony w trakcie tworzenia, a jego celem jest wykucie serca. Adresatem wiersza, pojawiającym się w trzeciej zwrotce jest serce. Świadczy o tym bezpośredni zwrot („Lecz gdy ulegniesz, serce, pod młota żelazem”), zaimek („cię”) oraz formy czasowników („ulegniesz”, „pękniesz”, „giń”, „niżbyś”). Autor w wierszu nawiązuje do mitologii greckiej poprzez słowa stalowe kowadło, młot, kruszce drogocenne, wulkan i otchłań. Jest to odniesienie do mitu boga Hefajstosa, który był opiekunem kowali, złotników oraz ognia i mieszkał w otchłani wulkanu- Etny. Nawiązaniem do mitologii greckiej jest także występujący w ostatniej strofie epitet „cyklopowy”, który oznacza potężny, ponieważ nawiązuje do mitycznych, silnych olbrzymów. Kowal jest symbolem artysty, a serce – symbolem sztuki. Zadanie artysty może mieć dwa zakończenia: albo stworzy idealne dzieło, albo– zniszczy je, ponieważ będzie słabe(„Bo lepiej giń, zmiażdżone cyklopowym razem,/ Niżbyś żyć miało własną słabością przeklęte”). Środki stylistyczne użyte w wierszu: -epitety (18) -porównania („jak wulkan”, „cyklopowym”) -anafora („bo” w drugiej strofie”)

„Kowal” w chwili premiery został nawet okrzyknięty młodopolską „Odą do młodości”. Zawdzięcza to nawiązaniu do filozofii Fryderyka Nietzschego i jego ideału człowieka nadczłowieka.