rzyjaźń to jedna z najważniejszych wartości w życiu człowieka oraz niezwykle istotny element życia każdego z nas. Bez niej nasze życie staje się puste, natomiast obecność choćby jednego prawdziwego przyjaciela może sprawić, że wszystko nabiera głębszego sensu. Przyjaciele są jak członkowie najbliższej rodziny, których możemy sami sobie wybrać, dlatego jest ona tak drogocenna. Przyjaźń oparta jest na zaufaniu, szczerości, bezinteresowności, tolerancji, lojalności, sympatii i wyrozumiałości. Ważna jest umiejętność porozumiewania i przebywania z przyjacielem w lepszych jak i gorszych chwilach życia. Warto mieć osobę, do której możemy zwrócić się z każdym problemem bez względu na czas i miejsce. Bycie przyjacielem to ogromna odpowiedzialność , która wymaga nie tylko brania ale też dawania. O przyjaźń należy dbać i ją pielęgnować bez tego nawet najsilniejsza więź może ulec osłabieniu. Skarbnicą przykładów przyjaźni jest literatura, w której jedni autorzy opisują przyjaźń do grobowej deski, drudzy piszą o przyjaźni fałszywej a jeszcze inni, że przyjaźń może przezwyciężyć wszelkie przeszkody. Zbudowanie tak silnej i trwałej relacji wymaga sporo czasu poświęcenia i cierpliwości, a najlepszym tego przykladem jest powiesc boleslawa prusa pt lalka. ukazana jest w nim bliska relację łączącą głównego bohatera – Stanisława Wokulskiego – z Ignacym Rzeckim. Bohaterowie Są oni skrajnie różnymi osobowościami, lecz mimo to darzą się wielką sympatią, szacunkiem i lojalnością, które są fundamentem ich szczerej przyjaźni. Jej początki mają miejsce w winiarni Hopfera, gdzie Rzecki od razu zauważa potencjał intelektualny Stanisława. O tym, że ich więzi szybko się zacieśniają, świadczy wzajemna i bezinteresowna pomoc obu bohaterów. W młodości Rzecki pomaga Wokulskiemu, zapewniając mu miejsce zamieszkania, kiedy nie ma on, gdzie się podziać. Mimo że Ignacemu często przeszkadzają nawyki Stanisława, takie jak np. uczenie się do późnych godzin nocnych, jest wobec niego wyrozumiały i nie ma do niego pretensji. Również gdy Wokulski bez żadnego ostrzeżenia opuszcza mieszkanie, pomimo obaw o jego los Rzecki nie robi mu wyrzutów. Ignacy niemal bezgranicznie ufa bowiem przyjacielowi i jest przekonany, że jego wybory życiowe są odpowiednie. Widać zatem, że obaj bohaterowie są wobec siebie lojalni, wyrozumiali i darzą się wielkim zaufaniem. Najbardziej doniosłym dowodem ich przyjaźni wydaje się jednak podjęta przez Rzeckiego próba zeswatania Wokulskiego z Heleną Stawką, pomimo tego, że on sam pała do niej namiętnością. Stanisław nie pozostaje dłużny i również niejednokrotnie daje dowody swojej przyjaźni, jak np. wówczas, gdy organizuje Ignacemu przeprowadzkę w pobliżu sklepu, co zawsze było jego wielkim marzeniem. Wszystko to pokazuje, że Wokulski i Rzecki to dwaj serdeczni przyjaciele, którzy rozumieją się bez słów, zawsze się wspierają, wierzą w siebie bez względu na okoliczności, poświęcają się jeden dla drugiego i pomimo różnić charakterologicznych potrafią utrzymać głębokie i serdecznie relacje. Ich relacja to wzorcowa męska przyjaźń.

Zbudowanie tak silnej i trwałej relacji wymaga sporo czasu poświęcenia i cierpliwości, a najlepszym tego przykladem jest  powiesc boleslawa prusa pt lalka. ukazana jest w nim  bliska relację łączącą głównego bohatera – Stanisława Wokulskiego – z Ignacym Rzeckim.  Bohaterowie  to dwie różne osoby, o różnych charakterach, przekonaniach i poglądach a jednak przyjaźnią się. Ignacy przyjaźnie jest nastawiony do ludzi. Wokuskiego poznaje u Hopfera, od razu młodzieniec przypada mu do gustu i wie, że ma on przed sobą świetlaną przyszłość. Szybko się zaprzyjaźniają. Rzecki przygarnął Stanisława pod swój dach gdy ten nie miał gdzie mieszkać. Tolerował jego dziwne wynalazki, uczenie po nocach oraz to, że często znikał bez słowa na wiele dni. Zawsze witał go z otwartymi ramionami. Wspierał i pocieszał Wokulskiego gdy wszyscy się z niego naśmiewali, że jakoby wzbogacił się dzięki małżeństwu z wdową po Minclu. Rzecki bezgranicznie ufał Stanisławowi.Nawet wtedy, gdy nie rozumiał celów jego działań, wierzył, że Wokulski ma powody, aby postępować w ten a nie inny sposób. Wokuski nie pozostaje dłużny Ignacemu. Wynajmuje mu pokój tuż obok sklepu, który jest jego drugim domem. Rzecki bardzo się wzrusza widząc przedmioty, które towarzyszyły mu przez wiele lat. Oboje dobrze się rozumieją, wiedzą,że mogą na sobie polegać i ufać.

Utworem w ktorym przyjazn jest bardzo wazna wartoscia w zyciu czlowieka jest „Pieśń o Rolandzie”, przedstawia losy tytułowego bohatera – wsławionego w walce, dumnego i honorowego rycerza, którego bliskim przyjacielem jest Oliwier. O łączącej ich zażyłości świadczy chociażby fakt, że siostra Oliwiera jest ukochaną Rolanda. Obaj wspierają się wzajemnie w trudnych chwilach, jednak ich stosunki nie zawsze należą do najłatwiejszych. Bohaterowie średniowiecznego eposu są bowiem skrajnie różnymi charakterami, gdyż Roland to niezwykle silne psychicznie i fizycznie, dumny, a nawet niemal butny rycerz, zaś Oliwier to człowiek spokojny, rozsądny i rozważany. Choć różni ich wiele, to potrafią wspólnie działać, poświęcać się w walce na rzecz ojczyzny i uzupełniać się wzajemnie. Oliwier jest swego rodzaju głosem rozsądku w głowie Rolanda i stara się nakierować jego postępowanie na drogę rozwagi i odpowiedzialności. Jeden nie odstępuje drugiego na krok, a wspólne pojedynki z przeciwnikami są dla nich codziennością. Oliwier jest w pełni oddany Rolandowi, którego traktuje jak jednego z najbardziej dostojnych i najodważniejszych rycerzy króla Karol Wielkiego. Mimo to zdarzają się sytuacje, kiedy bohaterowie nie zgadzają się ze sobą, czego przykładem jest zaniechanie przez Rolanda wołania o pomoc podczas walki z Saracenami. Wówczas Oliwier nie waha się, aby wytknąć mu błąd i określić jego zachowanie niezgodnym z rycerskim etosem. Na nic to się jednak zdaje, gdyż z powodu rycerskiej dumy niepozwalającej na wezwanie pomocy przyjaciel tytułowego bohatera ostatecznie umiera w nierównym pojedynku z przeciwnikiem. Nie mogąc się z tym pogodzić, Roland mdleje z rozpaczy. W „Pieśni o Rolandzie” mamy zatem do czynienia z typowo rycerską, średniowieczną przyjaźnią, która przypomina relacje pomiędzy giermkiem a rycerzem. Jest to trudna, ale pełna lojalności, wspólnych ideałów i wzajemnego wsparcia przyjaźń. Stanowi ona jeden z elementów składających się na sylwetkę Rolanda jako rycerza idealnego, którego jeden z atrybutów to bliska relacja łącząca go z innym rycerzem. Już w starożytności Homer ukazał w Eposie pt. Iliada niezwykły przyklad przyjaźni jakim była więź między nieustraszonym wojownikiem Achillesem, syna Peleusa i morskiej bogini Tetydy, a jego młodym, mniej doświadczonym w boju przyjacielem Patroklosem. Był on zaufanym i wiernym towarzyszem Achillesa. W momencie gdy Patroklos ginie z ręki potężnego Trojańskiego wojownika Hektora, przepowiada mu jego zagładę wymawiając słowa „Możesz się pysznić Hektorze teraz […] Ale Ci jeszcze coś powiem. Te słowa w sercu zachowaj. Także i Ty żyć nie będziesz długo. Już stoi przy Tobie blisko u boku nieubłagana śmieć z rąk Achilla bez skazy.” Gdy do Achillesa dociera wieść o śmierci przyjaciela, ogarnia go żądza zemsty. Udał się pod Troje i wyzwał Hektora do boju na śmierć i życie. Zabił go a jego zwłoki znieważył. Na tym przykładzie można dostrzec jak bardzo Achilles cenił sobie przyjaźń z Patroklosem, oraz jak bardzo dotknęła go jego śmierć. Iliada Homera jest obok Odysei największym i najstarszym dziełem śródziemnomorskiej kultury. W obu epopejach Homer odwołał się do greckiego mitu o wojnie trojańskiej. Akcja Iliady, dzieła złożonego z dwudziestu czterech ksiąg, rozpoczyna się w dziesiątym roku wojny i trwa około miesiąca. Mija dziewiąty rok ciężkiej wojny, gdy pomiędzy Agamemnonem i Achillesem dochodzi do sporu. To wydarzenie otwiera epos Homera. Zatarg wywołany jest epidemią, którą na greckie wojska zsyła Apollo. Agamemnon mógłby powstrzymać zarazę, oddając bogu porwaną Chryzeidę, nie chce jednak tego uczynić. W końcu zmuszony jest ulec żądaniu Achillesa, lecz w akcie zemsty odbiera rycerzowi jego brankę Bryzeidę. Rozgniewany Achilles postanawia wycofać się z walk. Wojna toczy się teraz bez jego udziału i grecka armia ponosi coraz dotkliwsze klęski. Pewnego dnia Achillesa odwiedza jego najserdeczniejszy przyjaciel, Patroklos. Opowiada mu o niebezpieczeństwie, w jakim znalazły się greckie wojska, i prosi o pozwolenie na udział w walce. Achilles wyraża zgodę i ofiarowuje przyjacielowi swój najcenniejszy skarb - zbroję. Po wyjściu Patroklosa zatroskany Achilles prosi boga Jowisza, by pomógł przyjacielowi wsławić się na polu bitwy i zachował go przy życiu. Wzruszające prośby, które wypowiada w czasie modlitwy, świadczą o tym, jak wielką miłością darzy on swego druha, przyjaciela od nieba. Modlitwa rycerza nie zostaje jednak wysłuchana. Patroklos zabija wprawdzie wielu nieprzyjaciół, lecz upojony swym powodzeniem, porywa się na śmiertelną walkę z najlepszym trojańskim wojownikiem, Hektorem. Wieść o śmierci przyjaciela przynosi Achillesowi Antyloch. Widząc rozpacz, w jaką popada, rycerz obawia się o czyny Achillesa. Żal i rozgoryczenie po śmierci umiłowanego przyjaciela zdają się nie mieć końca. Achilles płacze za przyjacielem, którego najwięcej z towarzyszów cenif i ukochaf jako swoją duszę. Achillesem zaczynają targać wyrzuty sumienia. Uświadamia sobie, że waśń z Agamemnonem nie była warta tak wysokiej ofiary. Niepohamowany w gniewie i rozpaczy rycerz postanawia czym prędzej pomścić swego przyjaciela, bez względu na przepowiednię, która głosi, że śmierć Hektora będzie jednocześnie zwiastunem rychłej zguby Achillesa. Rycerz tym samym składa przyjacielowi ofiarę z własnego życia. Przysięga sobie zabić Hektora, a Patroklowi wyprawić wspaniały i wielki pogrzeb. Wkrótce dochodzi do pojedynku. Walka rycerzy kończy się zwycięstwem dumnego i nieprzejednanego Greka. Śmierć Hektora nie gasi jednak bólu Achillesa. Akt zemsty dopełnia więc zbezczeszczeniem zwłok swego wroga. Po udanej walce rycerz przemawia do swych wojsk, po raz kolejny dając wyraz swemu nieskończonemu żalowi, rozgoryczeniu i pustce. Gdy dzieło zemsty zostaje dokonane, Achilles wraca do obozu, aby czuwać nad ciałem przyjaciela. Zmęczony jednak zasypia, a we śnie odwiedza go duch zmarłego, by po raz ostatni uścisnąć dłoń swego mściciela. Nazajutrz po czułym pożegnaniu odbywa się uroczysty pogrzeb Patroklosa, w którym biorą udział wszyscy greccy żołnierze. W ofierze swemu przyjacielowi Achilles składa ciała Hektora i dwunastu innych Trojan. Zgodnie z wolą zmarłego jego kości złożone są w urnie, do której w przyszłości dołączone zostaną prochy Achillesa. Dzięki temu ich braterska przyjaźń będzie trwać wiecznie.

życie bez przyjaźni byłoby bardzo ubogie, pozbawione wielu przyjemności i wzruszeń, choć może nieco spokojniejsze i bez zobowiązań. Jednakze, moim zdaniem przyjazn jest warta kazdego poswiecenia, poniważ dzieki niej nasze zycie staje sie lepszym i nabiera sensu.pozdrawiam