Sonet 335 ukazuje piękno kobiety nieosiągalnej dla podmiotu lirycznego. W pierwszej strofie opisuje jej piękno jako wykraczające poza ludzkie granice, pochodzące od Boga. Następnie opisuje niemożność sięgnięcia tej kobiety. Jest ona poza jego zasięgiem. Spogląda on na nią oczami duszy, a jego miłość jest miłością platoniczną, czyli duchową a nie cielesną. Na końcu podmiot liryczny wspomina o tym, że jego uczucie nie zostało odwzajemnione, poniósł je aż do grobu.