W mojej pracy skupie się nad terminem socjologicznym jakim jest konformizm. Najpierw opisze sytuację z mojego życia, a następnie skupie się na wyjaśnieniu tego zjawiska. Grupa dobrych kolegów, którzy znają się od dawna, lubi oglądać filmy, a następnie o nich rozmawiać. Pewnego dnia do kin wszedł film, na który od dawna czekali, lecz jeden nich dobry komputerowiec, żeby nie tracić pieniędzy na bilet do kina, zaproponował, że uda mu się ściągnąć ten film z sieci, następnie roześle go do wszystkich osób z grupy, a następnego dnia sobie o nim porozmawiają. Gdy tak się stało, Karol i Kamil przed spotkaniem rozmawiali w sieci o filmie i Karolowi ten film się totalnie nie podobał. Twierdził, że jest nudny, tandetny i aktorzy byli źle dobrani do tego filmu. Następnego dnia, gdy spotkali się grupą i zaczęli rozmawiać filmie, wszyscy byli nim zachwyceni, prócz Karola, który próbował nie wchodzić z kolegami w dyskusje. Koledzy wychwalali grę aktorską, efekty specjalne, jak i samą fabułę. Karol spytany co myśli o filmie, ponieważ nic się nie odzywa, chwilę pomyślał i zaczął tak samo jak reszta wychwalać film i pokazywać go w jak najlepszych aspektach, w obawie przed odtrąceniem z grupy. Jest to przykład typowego konfromizmu, gdy pod presją grupy zgadzamy się ze zdaniem większości i co więcej, zmieniamy swoje początkowe wrażenia. Konformistyczne zachowania w społecznościach mogą zwiększać się lub zmniejszać w zależności od zachodzących okoliczności. Pierwszy powód wzrostu konformizmu to jednomyślność. Im większa liczba członków danej grupy posiada podobne lub takie same poglądy w danych kwestiach, dąży do uzyskiwania zbliżonych w charakterze celów, działa pod wpływem tego samego systemu wartości i norm działania lub tez spełnia identyczną rolę społeczną, tym większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia konformizmu. Kolejnym czynnikiem utrwalającym postawę konformistyczną jest zbliżony poziom kompetencji, czy tez podobna pozycja społeczna uczestników grupy. Podobieństwo postaw, podobnie jak wyżej wymienione elementy, stanowi silne spoiwo grupy. Jednostka ulega coraz bardziej naciskowi grupy, wprost proporcjonalnie do znaczenia nadawanego przez nią członkom tej grupy lub do trudności w zostaniu jej członkiem. Kolejny czynnik to predyspozycje osobowościowe konkretnej jednostki i postrzeganie siebie - jej postawa uległości wobec grupy będzie odwrotnie proporcjonalna do poziomu samooceny. Istnieje kilka możliwych wyjaśnień w kwestii: dlaczego wśród ludzi tak powszechny jest konformizm. Po pierwsze, niejednokrotnie uznajemy własne zachowanie za błędne, a zachowanie ludzi, których możemy obserwować za prawidłowe. W wielu sytuacjach dostosowujemy swoje działania do wymogów stawianych przez grupę, gdyż stanowią one dla nas jedyną wskazówkę, jak w danym przypadku należy się zachować lub jakie powinno się podjąć działania. Odwołanie do innych i ich zachowania ma służyć pomocą w zdefiniowaniu aktualnych wydarzeń oraz pozwala na ustosunkowanie się do otaczającej nas rzeczywistości. Kolejną hipotezą, która próbuje wyjaśnić przyczyny występowania konformizmu w ludzkim zachowaniu może być dążenie do unikania odrzucenia przez ludzi z naszego otoczenia. Zachowanie konformistyczne ma zaskarbiać akceptację i aprobatę członków grupy, do której należy dana osoba. Człowiek, jako istota społeczna za kluczową uznaje harmonijną egzystencję w zbiorowości, a okazywanie zgody i jedności ma taką harmonię zapewniać. Uleganie najczęściej dotyczy takiego zachowania, które wynika z dążenia do zdobycia nagrody bądź też uniknięcia przewidywanej kary. Najczęściej uległość wobec grupy trwa do momentu, kiedy za zachowanie konformistyczne udzielona zostanie nagroda lub istnieje groźba negatywnych konsekwencji tego, że dana osoba nie zgadza się w pozostałymi i nie wykazuje podobnych lub takich samych zachowań. Konformizm tego rodzaju jest zatem, czego nietrudno się domyślić, najmniej trwałym rodzajem z wymienionych. Istotnym komponentem jest w tym przypadku władza, jaką posiada grupa bądź jednostka oddziałująca na innych. Rozdzielanie kar i nagród to kluczowe środki pozwalające nakłaniać ludzi do rozmaitych działań, aby jednak były skuteczne, muszą stale być obecne i możliwe do wyegzekwowania. Ich doraźny charakter powoduje, ze nie są skuteczne, kiedy wykorzystuje się je do społecznego oddziaływania. Uleganie dotyczy także posłuszeństwa wobec autorytetów. Trudno jest nie ulec tym, których działania w jakiś sposób wpływają na nas, nagrodą może być w tej sytuacji uzyskanie aprobaty ważnej dla jednostki osoby, natomiast za karę uznane może być negatywne podejście osoby stanowiącej autorytet wobec działania, którego ona nie pochwala.