Państwo ZSRR było pierwszym komunistycznym krajem na świecie. Twórcy idei komunizmu głosili, że jego celem jest stworzenie społeczeństwa równego, sprawiedliwego, w którym nie będzie wyzysku człowieka. W 1924 uchwalono Konstytucję ZSRR, na mocy której obywatele mieli prawa rozwijania swoich kultur, a wszystkie narodowości zamieszkujące kraj traktowane były równo. Prawa te jednak nie były przestrzegane, a polityka komunistów opierała się na kłamstwie, terrorze i zastraszaniu ludności. W państwie ZSRR władzę stanowiła jedynie partia komunistyczna, która stanowiła zwierzchnictwo nad wszystkimi dziedzinami życia. Ludzie musieli być podporządkowani dyktatorskim rządom Stalina. Mimo łamania przez niego wszelkich praw i działania jedynie na swoją korzyść, komuniści stosowali propagandę, która ukazywała go w jak najlepszym świetle. Utwierdzano ludność w przekonaniu mądrości, dobroci i wspaniałomyślności przywódcy, kształtowano go na wielkodusznego ojca narodu. Stwarzano o nim wiele dzieł sztuki i literackich, w których go zawsze wychwalano. Wywieszano plakaty propagandowe, zachęcające ludność do szerzenia komunizmu i działania na rzecz państwa. Jednak posłuszeństwo ludności nie było jedynie skutkiem zachęty i wychwalania komunizmu. Ludność była zastraszana i kontrolowana. Cierpieli przy tym niewinni ludzie. Stalin wymagał od mieszkańców ZSRR bezwzględnego oddania. Jakiekolwiek, drobne działanie przeciwko państwu bądź nawet podejrzenia o takim poczynaniu prowadziło do aresztowania takich osób przez policję (CzK, OGPU, NKWD). Były one skazywane na śmierć bądź wysyłane do obozów, w których musieli ciężko pracować w głodzie, brudzie i ubóstwie. W wyniku wielkiej czystki przeprowadzonej w latach 1937-1938 aresztowano ok. 7 mln ludności, z czego ok. 2 mln poniosło śmierć. Brano też pod uwagę działalność Międzynarodówki Komunistycznej, powołanej jeszcze za czasów rządów Lenina, która łączyła komunistyczne partie różnych państw w celu szerzenia komunizmu w tychże państwach poprzez propagandę, akcje dywersyjne i sabotażowe. W ramach industrializacji, ludność (głównie więźniowie) musiała pracować dla różnych działalności państwowych. Dzięki inwestycji w nowe zakłady, produkcja przemysłowa szybko wzrastała, jednak działo się to kosztem niewolniczej pracy milionów więźniów stalinowskich łagrów. W 1929r. rozpoczęto kolektywizację wsi. Przymusowo zabierano ludziom ziemie i ich plony, czyli pozbawiano ich źródła żywności i jakichkolwiek dochodów. Gospodarstwa chłopskie łączono w gospodarstwa spółdzielcze – kołchozy. Przymus ten wywołał wiele buntów, jednak zostały one tłumione przez policję i Armię Czerwoną. Na Ukrainie niszczono gospodarstwa i blokowano dostawy żywności, co wywołało klęskę głodu. W wyniku tego śmierć poniosło ok. 4,5 mln osób. Rządy Stalina były bezwzględne. Mimo kłamstw, łamanych obietnic i praw człowieka ludność musiała być mu posłuszna. Stosowano bowiem straszne metody w celu utrzymania obywateli w wierności wobec państwa. Ludność była zastraszona, niepewna przyszłości. Niewinni ludzie codziennie mogli spodziewać się kontroli policyjnej lub bezpodstawnego aresztowania. Państwo ZSRR nie było takim, jak obiecywali jego przywódcy, a wręcz przeciwnie – było państwem pełnym kłamstw, terroru i strachu.