Człowiek od zawsze wiedział, że podróż jest czymś wyjątkowym. Zdawał sobie sprawę, że może być ona dla niego wędrówką prowadzącą do określonego celu, poszukiwaniem sensu życia i odpowiedzią na nurtujące pytania. Podróż jest także poznaniem tego, co nieznane. Dlatego też w literaturze wielokrotnie ludzie spotykają się z rzeczami, o których wcześniej nie wiedzieli. Jednym z autorów mówiących o wędrówce, jest Jan Chryzostom Pasek. We fragmencie „Pamiętników” opisuje swoją podróż do Danii. Rozpoczyna ją od wyrażenia obaw związanych z przybyciem do nowego miejsca. Okazują się one jednak niesłuszne, gdyż w duńskim kraju niczego mu nie brakuje. Przebywając w nim przygląda się ludziom i dostrzega zwyczaje, które go zadziwiają. Opisuje żyjące w Danii kobiety, które charakteryzują się bardzo jasną karnacją oraz zasadą chodzenia w drewnianych trzewikach. Pasek zadziwia się również faktem, że śpią one nago w rozkładanych łózkach, a także bez skrępowania rozbierają się nawet przy gościach, tłumacząc, że nie należy wstydzić się tego, co stworzył sam Bóg. Zapoznaje się także z największym duńskim specjałem kulinarnym, jakim są „bydlęce kiszki”. Warto jednak zwrócić uwagę, że podróż Paska, która jest wyprawą wojenną, ostatecznie staje się okazją do poznania świata i innych tradycji, które niekoniecznie podobają się autorowi. W odróżnieniu od Paska, Dante Alighieri w „Boskiej komedii” odbywa podróż po świecie zmarłych, którą rozpoczyna w nocy z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek roku 1300. Przez kolejne obszary zaświatów prowadzą go przewodnicy. Przez piekło i czyściec podąża z Wergiliuszem, słynnym poetą starożytnym, natomiast w raju przewodniczką jest przedwcześnie zmarła ukochana poety – Beatrycze. Piekło swoim kształtem przypomina zwężający się w głąb lej, na którego częściach grzesznicy poddani są karom odpowiednim dla swoich przewinień, a na samym jego końcu spoczywa Lucyfer. Czyściec w przeciwieństwie do piekła jest usytuowany na górze, która ma kształt stożka i składa się z dziewięciu tarasów. Na jej szczycie znajduje się ziemski raj, po którym Alighieri podąża wraz z Beatrycze. Dante w swojej wędrówce przedstawia symboliczną drogę duchowego rozwoju człowieka, drogę ku moralnej doskonałości. Dla niego podróż stałą się nauką, podczas której nauczył się rozróżniać dobro i zło, wyzbył się grzechów i przygotował do życia w raju, a na sam koniec osiągnął szczęście.