W literaturze wielu epok pojawiają się bohaterowie, których można określić mianem marzycieli, idealistów. Liczne utwory pokazują, że są to postaci, które kierują się w swoim życiu ideałami i są gotowe do największych poświęceń w celu ich realizacji. W mojej wypowiedzi postaram się udowodnić, że idealizm to postawa wiążąca się z bezwzględnym oddaniem wyznawanym ideałom i gotowością do poświęceń w imię wartości, która to ma znaczący wpływ na życie człowieka i jego postępowanie, może prowadzić do rezygnacji z własnego szczęścia, wyrzeczeń, a nawet tragedii. W tym celu pragnę odwołać się do  podanego mi fragmetu tekstu oraz innych teksów kultury. Idealista to więc człowiek kierujący się w postępowaniu wzniosłymi zasadami, zdolny do poświęceń dla ich realizacji. Taki ktoś wyobraża sobie świat lepszym, niż on w istocie jest. Idealista to marzyciel, fanatyk idei, która przesłoniła mu realne spojrzenie na świat. To buntownik przeciwko zastanej rzeczywistości, który probuje ja naprawić wcielając w zycie swoje ideały.  W przytoczonym fragmencie “Lalki” znajdujemy się w Paryżu. Wokulski spacerując po mieście rozmyśla nad swoim życiem. Dochodzi do wniosku, ze gdyby mieszkał w Paryżu jego życie byłoby o wiele łatwiejsze. Wykształciłby sie lepiej w dzieciństwie, później może poszedłby na studia ,aż wreszcie poznałby jakąś artstokratkę a droga do niej byłaby znacznie łatwiejsza, niż ta do panny Łęckiej. Wokulski Stwierdza także że przez całe zycie ugania się za ideałami, które są aż nadto przesadzone.  Stanisław wywodzi się z niskiej klasy społecznej, ze zubożałej szlachty . Przez  cale zycie prześladuje go kompleks niższości. Nawet wtedy, gdy po wielu latach cieżkiej pracy, udaje mu się osiągnąć wyzszy status w towarzystwie. Ma on świadomość jak ogromną wartość posiada praca, ponieważ wiele w życiu doświadczył. Bądąc dzieckiem pracował jako subiekt w sklepie u Hopfera. Nikt nie dał mu szansy. Mimo że bardzo chciał się uczyć, byl z tego powodu wyśmiewany. Mimo że cenił sobie naukę, nie mógł jej sie w pełni poświęcić. Czuł się zafascynowany badaniami profesora Geista nad wynalezieniem metali lżejszych od powietrza. Chciał brać w nich aktywny udział, ale nie był do tego zdolny. Ten rozsądny, twardy człowiek dał się opanować i obezwładnić wyobrażeniu o miłości. Uosobieniem tego uczucia, ideałem kobiety, była w jego oczach panna Łęcka. Nie dostrzegał realiów, nie chciał znac prawdy o sytuacji - zatopił się w marzeniu o szczęśliwej miłości, pięknym i bogatym wnętrzu wybranki i robil wszystko by ją zdobyć. To ona stanowiła centrum jego zainteresowań, pragnień i marzeń. Dwa lata życia zmarnował uganiając się za idealną według siebie kobietą Ten rozsądny, twardy człowiek dał się opanować i obezwładnić wyobrażeniu o miłości. Uosobieniem tego uczucia, ideałem kobiety, była w jego oczach panna Łęcka. Nie dostrzegał realiów, nie chciał znac prawdy o sytuacji - zatopił się w marzeniu o szczęśliwej miłości, pięknym i bogatym wnętrzu wybranki i robil wszystko by ją zdobyć. To ona stanowiła centrum jego zainteresowań, pragnień i marzeń. Dwa lata życia zmarnował uganiając się za idealną według siebie kobietą. Dla idealistycznej miłości porzucił naukę i marzenia. Widział w niej same zalety, nie dostrzegłszy wad. Dopiero gdy podsłuchał jej rozmowę uświadomił sobie o prawdziwym obliczu ukochanej. Starcie idealistycznego wyobrażenia o niej z rzeczywistością sprawiło, że próbował targnąć sie na swoje życie. Jest to przełomowy moment w jego życiu. Załamuje się, traci cel życia którym była Izabela, wycofuje się ze spółek handlowych a potem znika w zagadkowy sposób rozczarowany rzeczywistością. Drugim idealistą w powieści “LALKA” jest Ignacy Rzecki. Jest on osobą poukładaną, którą żyje od kilkudziesięciu lat ustalonym rytmem. Jest przyjacielem Wokulskiego, a także rzetelnym pracownikiem. Praca nadaje mu sens życia. Uważa , że bez niego sklep by nie istniał, a bynajmniej nie funkcjonował tak dobrze. Kiedy dostrzega, że tak jednak nie jest czuje się rozczarowany i samotny. Cechą charakterystyczną Rzeckiego jest zamiłowanie do polityki. Nigdy nie wyrósł on z młodzieńczych ideałów. Wierzy w odzyskanie niepodległości z pomoca rodu Bonapartych. Jednak gdy Napoleon ginie również to przekonanie zostaje obalone.  Jednak Ignacy nie do końca w to wierzy. To własnie on namawia Wokulskiego do udziału w powstaniu styczniowym. W swojej naiwności wierzy w porządek świata. Najtragiczniejsze jest to, że większośc rozczarowań Rzeckiego wynika z postępowania Wokulskiego. Jego marzenia często nie przystają do rzeczywistosci.  W dramacie zatytułowanym „nie-boska komedia” Zygmunta Krasińskiego możemy bliżej przyjrzeć się postaci hrabi Henryka nazywanego również w utworze panem młodym i mężem. Henryk jest arystokrata i poeta. Utwór składa się z dwóch części. W pierwszej, zafascynowany ideałem poezji, maz porzuca rodzinę. W drugiej części, hrabia staje na czele obozu arystokracji w obronie wartości konserwatywnych. Kierując się szlachetnymi intencjami, podejmuje próby obrony ideałów poezji i wartości klasy, do której należy. Henryk potępiał swoich sojuszników, a po ich stronie stanął jedynie w obronie wypracowanych i chronionych przez te warstwę prawd: katolickiej wiary i zasad zycia polityczno-społecznego. Pan młody marzył również o ideale romantycznej miłości, sławie i raju, odrzucając przy tym wartości zycia rodzinnego, miłości do ludzi i otwartości na problemy innych. Można powiedzieć, ze był on zbędnym, ponieważ wszystko, do czego dążył, prowadziło do jego klęski. Uważam jednak, ze dzięki takiemu przykładowi możemy zobaczyć, ze nasze cele i marzenia powinny być uwarunkowane. Nie powinniśmy być jakby oderwani od rzeczywistości, a nasze ideały powinny mieć szerszy wymiar, niż tylko szczęście własne. Osobiście potępiam cele dążące do idealności, wole marzenia nakierowane na szczęście innych, czyli miłość czy pomoc. Głównym bohaterem powieści epistolarnej, tytułowy Werter, który jest młodym, niezwykle utalentowanym mężczyzną, samotny indywidualista, egocentryk, świadomy swego wyobcowania. Najważniejsze są dla niego uczucia. Z książek i własnych życiowych doświadczeń wyniósł przekonanie o miłości idealnej, absolutnej. Bohater czyni z wybranki swojego serca ołtarz, do którego się modli. Poświęca każdą swoją chwilę na rozmyślania o Lotcie. W jej obecności traci zmysły i jest bliski omdlenia. Jest człowiekiem, który przeżywa ciągłe zmiany nastrojów od euforii do przygnębienia i smutku. Wie, że nie może być z ukochaną i staje się to dla niego straszne.ma on poczucie ogromniej pustki, odczuwa brak sensu życia. Cierpi on na chorobę duszy (czyli Weltschmerz). Werter jest artystą, postrzega świat poprzez pryzmat marzeń i poezji. Poezja go uspokaja, a ukojenia szuka w naturze. Dużo spaceruje i jest zafascynowany przyrodą, która pomaga mu w odnalezieniu spokoju stanowi ona źródło inspiracji. Bohater czuję się samotny, odrzucony przez świat i bliskich. Miłość staje się dla niego niebezpieczną namiętnością, niszczącą siły. Werter to typowy idealista kochający własne wyobrażenia kobiety. Doświadcza bólu egzystencji, który w połączeniu z nieszczęśliwą miłością prowadzi do samobójstwa. Jest on bohaterem określany mianem werteryzmu. Postawa idealistyczna najczęściej powoduje, że człowiek staje się wyalienowany ze społeczeństwa. Jego idealistyczne wyobrażenia nijak mają się do rzeczywistości, a człowiek odczuwa rozczarowanie i rezygnuje z wcześniej promowanych ideałów na rzecz odosobnienia . Często taka  samotność to wybór bohatera.