Mimo iż autor posłużył się prostymi, niewyszukanymi środkami stylistycznymi całość sprawia wrażenie bardzo poważnego, głębokiego przemyślenia. Adresatem fraszki „O żywocie ludzkim” jest czytelnik. Podmiot liryczny, którym jest autor fraszki równocześnie utożsamia się z odbiorcą, podlegając tym samym prawom. Swoje spostrzeżenia opiera na własnych życiowych doświadczeniach. Oddaje obraz bezsensownej pogoni za wszelkimi dobrami materialnymi, zmusza obiorcę do zastanowienia się nad problemem własniej egzystencji. Swoje pesymistyczne myśli poeta uzewnętrznia szczególnie w dwóch ostatnich wersach fraszki: