Sekty Religijne

Sektą określa się ruchy protestu religijnego, odrzucające autorytet przywódców religijnych głównego nurtu, a czasami władz świeckich. Słowo „sekta” pojawiło się jeszcze przed powstaniem chrześcijaństwa. Pochodzi z łaciny i w judaizmie oznaczało grupy religijne przeciwstawne tradycji. W pierwszym okresie chrześcijaństwa sektą nazywano grupy chrześcijan związanych ze szkołami filozoficznymi lub żydowskimi ruchami przeciwnymi chrześcijaństwu. Stanowiły one małą, ortodoksyjną, ściśle wewnętrznie zintegrowaną wspólnotę religijną, w odróżnieniu od organizacji typu zrzeszeniowego, takich jak gmina chrześcijańska, parafia czy kościół. Sekty w Polsce Najwięcej sekt działa w dużych miastach, takich jak Warszawa, Trójmiasto, Katowice, Szczecin, Kraków, Wrocław, oraz w miejscowościach przygranicznych. „Raport Biura Bezpieczeństwa Narodowego przy Prezydencie Rzeczpospolitej Polskiej” dotyczący stanu bezpieczeństwa państwa za szczególnie niebezpieczne i kontrowersyjne wspólnoty religijne działające na terenie państwa polskiego uznaje: • Kościół zjednoczeniowy, z ośrodkami w Izabelinie, Krakowie i Glanowie • Kościół Scjentologiczny • Wspólnotę Niezależnych Zgromadzeń Misyjnych – Rodzina, z ośrodkami w Karpaczu i Piasecznie • Grupy satanistyczne • Sekty: Niebo, Rodzina Miłości, Hare Kryszna Lubelskie Centrum Informacji o Kulturach Destrukcyjnych do najbardziej groźnych sekt zalicza: • Kościół zjednoczeniowy • Kościół Scjentologiczny • Międzynarodowe Centrum Świadomości Kryszny • Instytut Wiedzy o Tożsamości „Misja Czaitanii” • Świadków Jehowy • Siddha Yoga, Brahma Kumaris • Rodzinę

Subkultury młodzieżowe Subkultury młodzieżowe w trzydziestoleciu 1950 – 1980 Chuligani Termin „chuligan” potocznie określa osobnika naruszającego obowiązujące normy społeczne. Nazwa „chuligaństwo” w podobnym znaczeniu, a więc jako synonim wykolejonej młodzieży, funkcjonowała w wielkiej Brytanii już w XIX w. W Polsce subkultura chuliganów rozwinęła się dopiero w latach pięćdziesiątych. Chuligani pochodzą głównie ze środowisk robotniczych, z rodzin o niskim statusie społecznym. Hipisi Pod koniec lat sześćdziesiątych dotarł do Polski ruch hipisowski, głównie za sprawą mody na muzykę rockową. Polski ruch hipisowski spotkał się z niechęcią władz oraz z niezrozumieniem starszego pokolenia. Jego zaistnienie w Polsce było odczytywane jako przejaw ulegania dekadenckim wpływom zachodu.
Punk W Polsce punk pojawił się u schyłku lat siedemdziesiątych, również – jak na zachodzie- jako krytyczna „odpowiedź” na sytuacje społeczną i ekonomiczną. Ruch punkowy był w zasadzie ruchem apolitycznym: jego właściwą domeną była zawsze sfera stosunków międzyludzkich. Konflikty ideologiczne i polityczne świata dorosłych ich nie interesowały. Szalikowcy Subkultura ta obejmuje młodych ludzi, dla których kibicowanie określonej drużynie piłkarskiej stanowi czynnik grupowej tożsamości. Dla szalikowców konkurencyjna drużyna jest synonimem wroga: pod jej adresem skanowane są obraźliwe nazwy, wulgarne przyśpiewki itp. Społeczność szalikowców wyróżniła się na początku lat pięćdziesiątych i odtąd stadiony piłkarskie stały się widownia ich aktywności, często tragicznej w skutkach.

Bibliografia: E. Mudrak, Fenomen sekt, Oficyna Wydawnicza „Impuls” Kraków 2007 M. Filipiak, Od subkultury do kultury alternatywnej, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej Lublin 200