Maria Pawlikowska Jasnorzewska w wierszu ,, Lara i Filon ’’rezygnuje z nawiązania do operowej budowy utworu. Utwór Karpińskiego w swojej kompozycji przypominał oświeceniową operę, sielankę rozpoczynała aria Laury, kończył dialog kochanków. W wierszu poetki nie można odnaleźć podobieństw w budowie wiersza, najważniejszy jest temat miłości oraz przemijania. Sielanka stał się dla poetki wprowadzeniem do smutnej refleksji nas kruchością życia, ale też przemijaniem uczuć. W wierszu Pawlikowskiej nie ma miejsca na czułość i wzruszenie charakterystyczne dla oświeceniowej sielanki. Przeciwnie poetka podkreśla groteskowość postaci, Filon wygląda jak pasikonik w zielonym fraczku, a Laura chudą dłoń opierała na biodrze. Postaci bohaterki tylko z pozoru przypomina przepiękne, pełne wdzięku pasterki; modra opaska staje się symbolem złego gustu, poetka wyraźnie drwi z Lary. W przeciwieństwie do oświeceniowej pięknej, sielankowej przyrody będącej świadkiem miłości zakochanych, poetka tworzy karykaturę sielankowej natury – ,, A jawor był szumiący, smutny i siny ’’. Pawlikowska mówi o miłości w sposób smutny, odbiera jej piękno i wzniosłość, bohaterowie są groteskowi, przyroda brzydka, a najsmutniejsza jest puenta. Życie człowieka jest kruche, szybko przemija, uczucie też nie jest stałe, z pewnością minie – ,, Przyszli w proch się rozsypać ’’.

Utwory poetów współczesnych : ,, Filon i Laura ’’ Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i ,, Laura i Filon ’’ Marii Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej zmuszają do refleksji, niosą głęboką myśl. Sielanka Franciszka Karpińskiego staje się tylko pretekstem do przekazania smutnych spostrzeżeń na temat otaczającego nas świata oraz tworzących go wartości. Współczesna miłość przestała być czysta i piękną, a życie szybko mija razem z uczuciami łączącymi dwojga zakochanych. Różny jest się sposób przekazania spostrzeżeń. Gałczyński posługuje się ironią i groteską, zmusza do śmiechu, Pawlikowską chociaż drwi z Filona i Laury, jej komentarz jest bardzo smutny.