Czy warto kochać jeśli miłość jest źródłem cierpień? Tak uważam że warto kochać pomimo wszystko. Z psychologicznego punktu widzenia miłość to tylko relacja między dwojgiem ludzi którzy pragną dobra tej drugiej osoby. Patrząc jednak z perspektywy zakochanego wygląda to inaczej. Jest gotowa cierpieć katusze a nawet poświecić własne życie dla drugiej osoby. Gustaw jest bohaterem IV cz. Dziadów, opowiada księdzu o miłości swojego życia. Jego uczucia wobec niej były piękne i czyste. Miłość ta dawała mu niewyobrażalne szczęście. Od momentu w którym zakochał się dla niego nic już nie było ważne. Miłość zdominowała całe jego życie. Nie można oczywiście zapomnieć że Gustaw opowiadając swoją historię był duchem. Popełnił samobójstwo z powodu tej miłości, może nie dokładnie z jej powodu. Jego ukochana została wydana za innego, Gustaw przeżył niewyobrażalne wręcz cierpienia, pogrąża się w rozpaczy do tego stopnia, że popada w obłęd. Czara przelała się gdy zobvaczył ślub swojej ukochanej, popełnił samobójstwo. W obliczu historii Gustawa miłość okazuje się siłą potężniejszą od śmierci i ziemskich przeciwieństw losu. Bohater cały czas wierzy, że rozstanie nie było ostateczne. Według niego, dusze związane przez Boga na wieki, nigdy się nie rozłączą. Stąd też, jeśli wspólne szczęście nie było dane kochankom na ziemi, nadzieję daje im już tylko śmierć. Gustaw wycierpiał dużo ale mimo to kochał dalej i wierzył że wszystko będzie dobrze. Główny bohater sagi Andrzeja Sapkowskiego to tytułowy wiedźmin, który zarabia na życie zabijaniem potworów. Geralt, bo tak ma on na imię, musi bardzo często podejmować trudne i niejednoznacznie moralne decyzje, z czego nie zwalnia go nawet wymyślony przez niego kodeks wiedźmiński nakazujący neutralność i niewtrącanie się w spory innych istot. Na swojej drodze spotkał wiele istot zarówno ludzi jak i potworów, ale dopiero spotkanie czarnowłosej czarnodziejki odmieniło jego życie. Mianowicie Geralt i Yennefer są sobie przeznaczeni z uwagi na życzenie wypowiedziane przez wiedźmina, dlatego żadne przeciwności losu nie są w stanie ich na dłużej rozłączyć. Ich miłość istnieje pomimo tego, że Geralt teoretycznie powinien być wyzbyty z emocji, bo tak wynika z jego wiedźmińskiego wyszkolenia. Z kolei Yennefer to wybuchowa i niepohamowana czarodziejka, która nie potrafi podporządkować się ukochanemu. Ich miłość jest pełna przeciwności losu i wszelakich trudności, począwszy od charakteru Yennefer, skończywszy na zdradach ich obojga. Zarówno ona, jak i Geralt nawiązują bowiem romanse z innymi bohaterami, lecz mimo to i tak tylko siebie obdarzają szczerą i głęboką, choć skrywaną miłością. Choć ciągle się kłócą i sprzeczają, nie potrafią być wobec siebie obojętni i w końcu wpadają sobie w ramionach. Jako że są sobie przeznaczeni, nie ma dla nich przed sobą ucieczki. Mimo że Yennefer głęboko skrywa swoje uczucia, to tak naprawdę kocha tylko Geralta, podobnie jak on prawdziwą namiętnością obdarza wyłącznie ją. Ponadto należy zauważyć, że miłość bohaterów sagi Andrzeja Sapkowskiego bazuje przede wszystkim na cielesności i fizycznej namiętności, której bohaterowie nie potrafią opanować i prędzej czy później, wbrew wszelkim niesnaskom, kłótniom i nieporozumieniom, ich ciała łączą się w jedność. Jednocześnie nie można nie zwrócić uwagi na fakt, że skrywane pod płaszczem obojętności i chłodu emocjonalnego uczucie Geralta i Yennefer jest toksyczne. Widać to nie tylko w trakcie kłótni, ale również wówczas, gdy w obliczu smoka wiedźmin zostaje wystawiony na trudną próbę i musi zdecydować, czy złamać swój kodeks, zgładzając gada i zdobywając miłość Yennefer, która obiecuje mu ją w nagrodę za zabicie smoka, czy trzymać się własnych zasad, ale zaprzepaścić możliwość odnowienia relacji z ukochaną. W gruncie rzeczy łącząca ich miłość okazuje się jednak szczera i prawdziwa, co udowadnia Geralt, który ofiarowuje życie w obronie ukochanej. Winston Smith czyli główny bohater książki “Rok 1984” George’a Orwell’a, żyje w świecie w którym wszyscy w świecie są na okrągło kontrolowani. Wszędzie znajdują się teleekrany przez które ludzie są kontrolowani. Smith , pracuje w Ministerstwie Prawdy, jego zadaniem jest fałszowanie na mowopisie artykułów prasowych. Zmieniał na przykład obietnice zawarte w dawnych artykułach, tak aby przystosować je do nowych decyzji partii. Natomiast jego ukochana Julia, pracująca w Ministerstwie Sprawiedliwości, ma zadanie zmieniać treść książek, w taki sposób, aby przystawały swoją treścią do panującej w państwie ideologii. Tragiczna, skazana na niepowodzenie miłość Winstona i Julii. Dziewczyna inicjuje romans, robi to nie po raz pierwszy. Spragniony uczuć, niepodatny na partyjną indoktrynację Winston odwzajemnia jej zainteresowanie. Spotkania są ukradkowe, owiane tajemnicą. Oboje mają świadomość, że mogą je przypłacić życiem. Wierzą jednak, że nikt i nic nie zdoła ich zmusić do zdrady, którą rozumieją jako wyrzeczenie się swoich uczuć. Po aresztowaniu Winston rzeczywiście, pomimo tortur, nie poddaje się. Usiłuje ukryć swoje uczucia tak, by nawet sam nie miał do nich dostępu. Zostaje jednak poddany doznaniom straszniejszym w jego przekonaniu od śmierci. Pod ich wpływem wyrzeka się miłości do Julii. Mimo jego cierpienia nadal kocha ją a gdy spotkają się po jakimś czasie wydawać się może że są sobie obojętni, a obojętność boli najbardziej.