Christina Maslach wraz ze swoimi współpracownikami przeprowadzali badania, z któ-rych okazało się, że nie tylko ludzie nadwrażliwi cierpią na takie problemy, lecz większość pracowników cechujących się dziedzinami społecznymi. Określona definicja z lat osiemdzie-siątych Maslach mówiła, że: „wypalenie jest syndromem emocjonalnego wyczerpania, deper-sonalizacji i obniżenia zadowolenia z osiągnięć zawodowych, które może wystąpić u osób wykonujących zawody oparte na kontaktach z innymi ludźmi”. W tej definicji określone są trzy najważniejsze czynniki. Pierwszy to emocjonalne wyczerpanie, czyli stan wrażenia zbyt dużego zmęczenia i osłabienia własnych właściwości. Wyróżnikiem jest brak sił, chęci, wy-stępuje zwiększona nadpobudliwość i niecierpliwość. Czynnik ten jest najbardziej zauważalny w zjawisku wypalenia zawodowego. Następnym czynnikiem jest depersonalizacja, która określa obniżenie ustosunkowania się do innych osób. Następstwem tego jest przedmiotowe traktowanie. Nadmierna depersonalizacja może skutkować do zbyt negatywnego kontaktu dla pacjentów i innych osób, którymi się zajmujemy. Ostatni czynnik mówiący o obniżeniu za-dowolenia z osiągnięć osobistych okazuje to, że tracimy zadowolenie z wykonywanej pracy, np. dlatego, że nie otrzymaliśmy awansu czy też premii. Według powyższych czynników Christina Maslach zailustrowała następujący model wypalenia zawodowego (Rys.1). Dzięki połączeniu sił Maslach wraz z innymi badaczami doszło do zmiany modelu i zawartych w nim informacji. Między innymi emocjonalne wy-czerpanie zmieniło nazwę na wyczerpanie, gdyż dodano tu wyczerpanie fizyczne. Depersona-lizacja przekształcona została w cynizm, ponieważ lepiej wyrażał stosunki pracowników a pacjentów. Obniżenie zadowolenia z osiągnięć zawodowych zaś zamieniono na nieefektyw-ność.