Na początku należy się bardzo dokładnie zastanowić nad pojęciem tematu, ponieważ pozwoli to dobrze zrozumieć istotę problemu. Tymi pojęciami operujemy bardzo często, ale do końca nie mamy świadomości, jakie elementy czynią dany kraj biednym i bogatym. Nie istnieje do końca sprecyzowana definicja biedy i bogactwa. Najprostsza definicja biedy to brak wystarczających środków materialnych. Przekładając to na potrzebne nam pojęcia: kraj biedny to kraj, w którym brakuje wystarczających środków materialnych. Zatem kraj bogaty to przeciwieństwo kraju biednego – to kraj, w którym są wystarczające środki materialne. • Kraj biedny – kraj, w którym brakuje wystarczających środków materialnych - mało ludzi żyje w dobrych warunkach materialnych, a wielu żyje poniżej poziomu minimum egzystencji, • Kraj bogaty – kraj, w którym są wystarczające środki materialne, wielu ludzi - żyje w dobrobycie, a większość żyje powyżej poziomu minimum egzystencji. Te proste definicje możemy uzupełnić o bardziej naukowe elementy, przede wszystkim wskazując na odpowiednie wskaźniki ekonomiczne: • Produkt Krajowy Brutto (PKB) – miara wielkości gospodarki, • PKB per capita – miara zamożności społeczeństwa mieszkającego w danym państwie. Jako przykład porównamy Amerykę Północną, która reprezentuje bogatą część z Ameryką Południową. Ameryka Północna, głównie Stany Zjednoczone wyróżniają się: wysoką wartością PKB, dominacją usług, niewielkim udziałem rolnictwa przy wysokim poziomem mechanizacji rolnictwa oraz przemysłem wysokiej technologii. Zaś Ameryka Południowa charakteryzuje się niższym poziomem rozwoju gospodarczego, niskim poziomem rozwoju przemysłu, rolnictwo jest podstawą utrzymania połowy mieszkańców oraz posiada niekorzystne warunki naturalne. Ważne są przyczyny samego podziału na bogatą północ i biedne południe. Do takich przyczyn należą: kolonializm, różnice kulturowe, działania stref wpływów, międzynarodowy handel, którego niesprawiedliwe zasady, regulowane przez Światową Organizację Handlu (WTO) wyraźnie faworyzują kraje bogate i korporacje międzynarodowe, z oczywistą szkodą dla krajów ubogich, np. niesprawiedliwe ceny ich produktów na rynkach światowych nawet poniżej kosztów produkcji czy też utrudnienia w dostępie do rynków krajów bogatej północy oraz niesprawiedliwe zadłużenie zagraniczne zmuszające biedne kraje do spłat olbrzymich odsetek, które wielokrotnie przekraczają ich wydatki na służbę zdrowia, szkolnictwo oraz inne usługi społeczne. Wysoko rozwinięte bogate państwa osiągają roczny PKB brutto na mieszkańca przekraczający 10 tys. dolarów (najbogatsze nawet 20 tys.). Najbiedniejsze kraje osiągają zaś poziom nieprzekraczający 2 tys. dolarów. W najbiedniejszych krajach żyje połowa mieszkańców naszego globu, z czego miliard ludzi musi się wyżywić za jednego dolara dziennie. Ta sytuacja wynika z nierównomiernego rozłożenia efektów wzrostu gospodarczego. Z głodu umiera rocznie 30 mln ludzi, choć dla zaspokojenia elementarnych potrzeb żywieniowych i sanitarnych całego świata wystarczyłoby kilkanaście miliardów dolarów (kwota odpowiadająca wydatkom na zakup perfum w USA i krajach UE). U progu XXI w. społeczność międzynarodowa wyznaczyła sobie Milenijne Cele Rozwoju, aby zmniejszyć te dysproporcje. UE wydała w latach 2007-2013 ponad 300 mld euro. Tę pomoc wciąż jednak osłabiają i utrudniają wojny domowe, korupcja rządów w wielu ubogich krajach, nierównomierne rozmieszczenie bogactw naturalnych oraz warunki klimatyczne. Praktycznie cała Afryka (oprócz RPA) jest zdana na wsparcie bogatej Północy. Szczególnie trudne warunki życia panują we wschodniej części kontynentu. Na kontynencie azjatyckim do najbiedniejszych krajów należą m.in. Laos, Papua-Nowa Gwinea oraz Filipiny. Trudna sytuacja jest też pokłosiem dawnego układu kolonialnego. Kraje kolonialne były w przeszłości traktowane jako źródło surowców. Obecnie ze względu na zmiany technologiczne surowce nie gwarantują im już dochodów umożliwiających szybki rozwój. Można wręcz mówić o spowolnieniu rozwoju i wielokrotnym powiększeniu się dysproporcji w stosunku do najlepiej rozwiniętych państw. Aby przezwyciężyć ten podział należy otworzyć fabryki i inne miejsca pracy, prowadzić akcje misyjne, wzbudzić świadomość społeczeństwa północy, prowadzić działania edukacyjne oraz udzielać pomoc humanitarną jak i wsparcie finansowe.