Gospodarka centralnie planowana to sposób zarządania gospodarką państwa przez partię rządzącą, która w pełni kontroluje rynek i posiada założenia praw kilkuletnich. Jak każdy rodzaj gospodarki, ta również ma swoje plusy i minusy. Kwestia słuszności gospodarki centralnie planowaniej jest bardzo kontrowersyjna, a więc rozważając wszystkie za i przeciw postaram się znaleźć jej złoty środek. Ogólnie wiadomo, że gospodarka centralnie planowana jest rozpowszechniona w wielu krajach na całym świecie i często elementem naszego życia. Charakteryzuje się ona tym, że wszystko jest z góry planowane tak, aby nie pojawił się żaden niechciany nadprogram co daje dużą korzyść, ponieważ panuje porządek, a nie jak to często bywa - bałagan. Kolejnym aspektem gospodarki centralnie planowanej jest to, że kapitał państwa pokrywa wszystkie niezbędne koszty inwestycyjne i zmniejsza się w dużym stopniu bezrobocie, a to jest bardzo ważna sprawa dla nas wszystkich. Za pośrednictwem ustalania wszytskiego z wyprzedzeniem mogą powstawać bardzo długoterminowe plany, głównie dzięki różnym informacjom, do których państwo ma dostęp, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa są stale kontrolowane. Ład społeczny ma charakter monocentryczny, a zmiany strukturalne przeprowadzane są w bardzo szybki sposób, co jest ważną i pożyteczną formalnością tak samo jak koncentrowanie się na celach priorytetowych. Gospodarka centralnie planowana ma wielki wpływ na nasze życie gospodarcze i ekonomiczne ma również wiele pozytywnych aspektów, jednak każdy znas wie, że jeśli są zalety są również wady. Gospodarka centralnie palnowana ma wiele defektów, luk i niedociągnięć o czym świadczy ubogość ludności w państwach w których jest ona wykożystywana. Główną wadą tej oto gospodarki jest nieracjonalna alokacja zasobów gospodarczych, czyli ograniczanie wszystkich produtków i rodzielanie je każdemu po równo. Nie ma możliwości nabycia tego co się chce, ani w takiej ilości jakiej się potrzebuje. Kolejnym defektem gospodarki centralnie planowanej jest uryte bezrobocie, czyli każdy obywatel ma pracę niezależnie od tego ile jest w niej stanowisk. Często bywa tak, że pracę dla jednej osoby wykonują trzy. Bezrobocie nadal zostaje, jednak nie jest aż tak widoczne. Sądzę, że te państwa, które mają gospodarkę centralnie planowaną na porządku dziennym przybrały sobie za motto “Bogate państwo to takie, które nie posiada ani bezdomnych ani bezrobotnych”, więc całkowicie jasnym jest to, że każdy obywatel miał dom i pracę mimo tego, że przekracza to możliwości budżetowe państwa. Niedociągnięciem w takim systemie jest także to, że nie powstają żadne nowe przedsiębiorstwa, ponieważ wszystkie są pod stałą kontrolą państwa i subiektom się najzwyczajniej nie opłaca się zakładać żadnych firm. Charakterystyczną cechą w gospodarce centralnie planowanej jest to, że występuje w niej zjawisko inflacji, a nawet hiperinflacji co jest bardzo niekorzystnym, ponieważ spadek wartości pieniądza jest równoznaczny z podniesieniem cen towarów. Jakoże pieniądze były stale dodrukowywane były również nic nie warte. Idąc tym tokiem rozumowania każdy miał pieniądze, ale nic nie mógł za nie kupić co tworzyło utopijną ułudę bogactwa społeczeństwa, jednak rzeczywistość była nieco mniej kolorowa. Większość powyższych argumentów wskazuje na to, że gospodarka centralnie planowana była systemem, który nie funkcjonował w praktyce i w tym sensie była próbą wcielenia w życie pewnej teoretycznej, a zarazem ideologicznej konstrukcji, a więc stwierdzam, że taki oto system jest jak najbardziej wadliwy.