Eros i Psyche

Mitem, który postanowiłam przytoczyć jest mit o Erosie i Psyche. Opisuje on życie emocjonalne boga miłości, bo przecież kto jak nie on sam miał główne prawo do tego, by się zakochać ? Ukochaną Erosa została Psyche, przepiękna królewna, która swą nieziemską urodą onieśmielała każdego w swoim otoczeniu. W pewnym momencie na Ziemi była ona czczona kultem podobnym do tego, który był przywilejem boskim. Uderzyło to w godność bogów, a szczególnie odcisnęło to piętno na Afrodycie, do której dotąd uważanej za najpiękniejszą, zaczęły dochodzić słuchy, że ziemska królewna dorównuje jej urodą . Wezwała ona swego syna i nakazała mu, by sprawił, żeby Psyche zakochała się w najobrzydliwszej istocie jaka kiedykolwiek pojawiła się na Ziemi . Miało to doprowadzić królewnę do utraty zmysłów. Afrodyta jednak nie przewidziała jednego. Nie doceniła potęgi wdzięku swej rywalki. Gdy tylko Eros ujrzał królewnę , zakochał się w niej nieodwołalnie i bez pamięci. Podarował jej on pałac i odwiedzając ją każdej nocy obsypywał ją prezentami. Jedynym szkopułem było to, iż królewna nigdy nie mogła zapalić światła. W przeciwnym razie, ujrzenie jego pięknego, boskiego oblicza mogłoby porazić ją jako delikatną śmiertelniczkę. Odtąd życie Psyche wypełniały słodkie noce i dni niepewności . Czynności wykonywane przez nią za dnia były mechaniczne, gdyż myślami księżniczki całkowicie zawładnął tajemniczy kochanek. Niestety, podzieliła się ona swym sekretem z siostrami, które zazdrosne i kierowane zawiścią postanowiły zasiać ziarno niepewności w sercu Psyche. „Co jeżeli tajemniczy kochanek jest szpetny, lub co gorsza, jest monstrum, które wstydzi się pokazać prawdziwą twarz”? Królewna zaczęła wątpić w swego ukochanego i pewnego razu, gdy tylko usnął, oświetliła jego cudowną twarz. Kamień spadł z jej serca pod wpływem tego widoku, natomiast przez nieuwagę uroniła kroplę z lampki oliwnej na ciało Erosa. Natychmiast obudzony zasmucił się bardzo i zniknął w milczeniu. Wraz z nim zniknęło wszystko , czym Psyche została przez niego obdarowana. Zawistne siostry nie udzieliły jej schronienia w swoim pałacu, więc księżniczka została sama na pustkowiu. Nie raz Afrodyta dała znać o skrywanej doń urazie nękając ją głodem, pragnieniem czy poniewierką . Młody Bóg nie zapomniał jednak o swej ukochanej. Ubłagał Zeusa , by ten wyraził zgodę na ich ślub i zgodził się , by Psyche zamieszkała na Olimpie i połączyła się z Erosem już na wieki. Po zapoznaniu się z treścią tego mitu dla mnie szokiem było dla mnie to, że chyba po raz pierwszy (nie licząc mitu o jabłku „dla najpiękniejszej”)Afrodyta została przedstawiona jako postać zawistna. Oczywiście wiedziałam o tym, że bogowie odznaczali się nieidealnymi, jakże ludzkimi cechami charakteru, natomiast ktoś kto jest patronem miłości i wszystkiego co piękne nie wydawał mi się kimś, kto może być postacią negatywną. Urzekło mnie to, że Eros w imię miłości potrafił sprzeciwić się nakazowi wydanemu przez swoją matkę i sielanka zaczęła trwać. Lecz jak to w mitach bywa musiał nadejść punkt krytyczny i dalszy los Psyche zawisł na włosku . Zaskoczyło mnie to, iż cała historia zakończyła się szczęśliwie, mimo, że w większości przypadków śmiertelnicy źle kończą w mitach  Miłość obojga mogła trwać już zawsze.