W czerwcu 1830r. król Francji Karol X, nie chcąc uznać niekorzystnych dla siebie wyników wyborów, rozwiązał parlament i ograniczył wolność prasy. Wywołało to protesty i zamieszki, ktore przekształciły sie w walki uliczne. Ich kumulacja była rewolucja lipcowa. Lud Paryża zdobył wtedy m.in. ratusz i Luwr. Karol X został obalony, a na tronie zasiadł Ludwik Filip, który proklamował monarchię konstytucyjną. Wybitny malarz romantyczny Eugene Delacroix nie brał udziału w walkach, ale i jemu udzielił się rewolucyjny entuzjazm. Postanowił uwiecznić na płótnie lipcowe wydarzenia. Wolność wiodąca lud na barykady to płótno uznawane za sztandarowy dzieł sztuki romantycznej. Większość postaci jest ukazana realistycznie, w ruchu, za pomocą wyrazistych plam barwnych, bez przesadnej dbałości o precyzję rysunku i kontury. Tło sprawia wrażenie ledwie naszkicowanego. Z tym romantyczny w stylem malowania kontrastuje sposób przedstawienie umieszczonej w centrum w postaci kobiecej, która przypomina grecki posąg jej częściowo nagość, poza, gesty , strój są stylizowane na antyczne w rzeźbę. Przypomina to sposób tworzenia typowy dla artystów klasycznych. Tonacja barwna obrazu jest dominowa na przez szarość, czerń i różne odcienie brązu. Aby nadać scenie dynamikę, malarz wykorzystał jaśniejsze plamy oraz detale o wyrazistych kolorach. Przecierające się przez dym promienie słońca oświetlają zwłoki z żołnierzy leżące na barykadzie ,koszule u mężczyzny z szablą, a zwłaszcza centralną postać kobiecą, ukazaną na tle dymów. Ciepły odcień ciała oraz barwy sztandaru zostały podkreślone przez słoneczną aureolę otaczającą głową kobiety. Silne akcenty kolorystyczne w centrum obrazu to żółta suknia kobiety oraz turkusowa koszula i rdza wam chustka klęczącej postaci. Wyróżniające się plamy barwne mają także włos określony emocje u odbiorcy - sympatię dla sił rewolucji niechęć do obrońców starego porządku. Ukazana na obrazie dynamiczne i pełno patosu scena sugestywnie oddaje atmosferę rewolucyjnego uniesienia. Kompozycja dzieła opiera się na figurze trójkąta. Jeden jego bok wyznaczają drzewce sztandaru i karabin trzymany przez mężczyznę w cylindrze. Drugi - wzniesione ramię kobiety i opuszczone rękę chłopca z pistoletami. Wierzchołek trójkąta stanowi powiewające to fajnie sztandar, a podstawę - osłona ciałami poległych barykada. W tle po prawej stronie widać fragment Panoramy Paryża charakterystyczną sylwetką katedry Notre Dame. Postacie na drugim planie i resztę to powiem kłęby dymu, szczególnie gęste w centrum obrazu.