Opis obrazu pt.: ”Krzyk,, artysty Edvarda Muncha Obraz został namalowany przez norweskiego malarza Edvarda Muncha „Krzyk” został stworzony w 1893 r. Dzieło w założeniu artysty miał przedstawiać: „poemat życia miłości i śmierci” Przedstawia on krzyczącą postać, prawdopodobnie samego malarza. Osoba na pierwszym planie stoi na moście. Nie wiemy kim jest. Ma dużą głowę co do szczupłej sylwetki. Ma na sobie ciemny strój, co tworzy wyrazisty kontrast z jasną barwą ciała. Most nie ma początku ani końca. Twarz wyraża przerażenie: usta są otwarte na krzyk. Za sobą ma dwa cienie. Przestrzeń wokół wywołuje wrażenie niepokoju i lęku. Tło sytuacji przypomina morze lub zatokę w kolorach czerni, szarości i jadowitej żółci. Uzupełnieniem całej sceny jest pomarańczowo-żółte niebo charakterystyczne dla zachodu słońca. Zarówno morze jaki i niebo przypominają substancję stałą. Opisywany obraz budzi w widzu grozę. Sprawiają to między innymi wyraziste, wijące się linie oraz niezwykle jaskrawe i kontrastujące ze sobą barwy. Dodają one jeszcze większe przerażenie, jakie możemy ujrzeć na twarzy głównej postaci. Odważne użycie koloru przez artystę ma na celu wzmocnienie ładunku emocjonalnego, jaki niesie ze sobą dzieło. Ciekawość przykuwa również obojętność postaci na drugim planie, które zachowują się tak, jakby nie dostrzegały krzyczącej postaci. „Krzyk” jest odzwierciedleniem uczuć Muncha. Autor mógł być przerażony światem. Najprawdopodobniej bał się samotności i obojętności innych ludzi. Wiele źródeł podaje, iż czuł on głębokie lęki związane z alienacją współczesnego człowieka. Malując swój obraz przelał on na płótno swoją duszę, swoje odczucia. Malarz był jednym z pierwszych, a zarazem najlepiej znanych ekspresjonistów. Obraz należy do jednych z najlepszych i najbardziej wyrazistych dzieł ekspresjonizmu. Wskazują na to przede wszystkim silnie zdeformowane kształty oraz krzykliwe kolory, co wskazują charakterystyczne dla tego gatunku cechy, przesłanie psychologiczne widoczne już na pierwszy rzut oka.