„Dżuma” Alberta Camus przedstawia metaforyczny obraz świata, walczącego ze złem, którego symbolem jest tytułowa dżuma, pustosząca Oran. Wybuch epidemii wywołuje różne reakcje u mieszkańców, jednak stopniowo uznają oni słuszność postępowania doktora Rieux, który od początku aktywnie walczy z zarazą, uznając to za swój obowiązek. Głównymi bohaterami „Dżumy” są zdecydowanie mężczyźni. Postaci kobiece w powieści, są słabo zarysowane. Żadna z nich nie jest samodzielna, lecz przedstawiona została jako partnerka czy osoba bliska któregoś z bohaterów. Jednak właśnie ta zażyła relacja odegrała dużą rolę w życiu bohaterów i z pewnością wpłynęła na to, jakim człowiekiem jest w chwili epidemii każdy z nich. Żona doktora Rieux przed epidemią dżumy wyjechała z miasta do sanatorium, gdyż była ciężko chora. Jednakże zmarła podczas pobytu w ośrodku. Ostatni raz z mężem widziała się na dworcu kolejowym w dniu swojego wyjazdu. Niestety w ich małżeństwie od dłuższego czasu nie układało się, gdyż lekarza za bardzo pochłonęła praca. Dopiero w dniu pożegnania doktor Rieux uświadomił sobie swój błąd. Zrozumiał jak bardzo kocha żonę i pragnął poświęcić jej więcej czasu, gdy wróci do domu. Mimo straty ukochanej, była ona nadal obecna w sercu i wspomnieniach bohatera. To właśnie po śmierci swojej żony niezwykle skryty, samodzielny i zamknięty w sobie mężczyzna otwiera się i przyznaje do bólu i cierpienia jakie odczuwa po stracie najbliższej mu osoby. Z pewnością kobieta potrafiła wzbudzić emocje u swojego męża „stąpającego twardo po ziemi” i uważającego słowa i wyznawanie uczuć za niepotrzebne. Możliwe, iż dzięki kobiecie u swego boku doktor Rieux jest właśnie tym kim jest- człowiekiem z pasją, zawsze pomocnym i walczącym z przeciwnościami losu. Jednak doktor Riuex nie zostaje sam- odwiedza go matka. Kobieta przyjeżdża do syna po wyjeździe jego żony, aby przejąć obowiązki domowe. Jest osobą bardzo pracowitą i kocha syna. Jej obecność bardzo pomogła bohaterowi podczas zmagań z epidemią, ale w szczególności wsparcie matki potrzebne mu było po śmierci żony. Kobieta nie tylko opiekowała się mieszkaniem, ale także pomagała synowi przy chorym Tarrou. Jej dobre serce, troska i spokój pomagały Rieux, w tym trudnym dla niego okresie i wpływały pozytywnie na jego nastrój oraz ułatwiały mu skoncentrować się na swojej pracy i walczyć z epidemią dżumy. Kolejną kobietą, pojawiającą się w powieści Alberta Camus jest Jeanne Grand- żona Josepha Granda. Niestety odeszła ona od męża, gdyż uważała, że nie poświęca jej wystarczająco dużo czasu. Mężczyzna był dobrym, wrażliwym i pracowitym człowiekiem, jednak nie potrafił wyrażać swoich uczuć. Bardzo zabolała go strata ukochanej, do której był przywiązany. Niewątpliwie tęsknił za nią, choć miał świadomość jak bardzo go zraniła. Cierpienie bohatera było tym większe, gdyż miał świadomość, że żona odeszła od niego, ponieważ sama czuła się niekochana i zaniedbana. Jeanne odchodząc z innym mężczyzną wzbudziła w swym mężu wyrzuty sumienia i poczucie winy o rozpad ich małżeństwa. Bohater powieści-Raymond Rambert również ma kochającą go kobietę, którą nazywa swoją żoną, jednak zakochani nie są jeszcze małżeństwem. Do Oranu sprowadziły go sprawy zawodowe i musiał on opuścić ukochaną, która została w Paryżu. Jednak bardzo ją kocha i trudno jest mu pogodzić się z rozłąką. Jego tęsknota jest tak silna, że planował ucieczkę, mimo zakazów i zamkniętych bram. Nie wyobrażał sobie, iż nie wróci do ukochanej przez tak długi czas. Na początku pobytu w Oranie nie interesowała go epidemia dżumy czy też losy chorujących. Myślał tylko o miłości do swojej „żony” oraz o ich wspólnym szczęściu, z którego nie chciał rezygnować. W powieści Alberta Camus kobiety odgrywają małą, niemalże nieistotną rolę. Jednak każda z nich jest ważna w życiu bohaterów. Mają one duży wpływ na zachowanie, styl bycia a nawet charakter bliskich im mężczyzn. Wniosły one do życia bohaterów nowe doświadczenia, ukazały im ich błędy, ale przede wszystkim kochały.