„Przebaczyć. Zapomnieć. Żyć dalej bez urazy, bez chęci odwetu. Przebaczyć i żyć godnie… Przebaczyć i pozostać sobą… A może nie przebaczać? Przebaczyć i zapomnieć, to w jakiś sposób zrezygnować z siebie. Przebaczyć, to również podporządkować się silniejszemu, a czasem utracić podstawowe prawo do obrony swojej godności, swojego JA. Komu potrzebne jest wybaczenie: temu, kto skrzywdził, czy temu kto został skrzywdzony? A może kulturze, społeczeństwu, aby mogło ono unikać poczucia winy lub stawiania trudnych pKrzywda i przebaczenie

ytań, nie znajdujących jednoznacznych odpowiedzi?” (Cezary Żechowski, Przebaczenie) Aby mówić o wybaczaniu trzeba najpierw powiedzieć o krzywdzie. Przebaczenie wymaga nazwania krzywdy. Kto ma nazwać tę krzywdę: ofiara, krzywdziciel, bezstronni świadkowie, społeczeństwo? Czym w ogóle jest krzywda wyrządzona drugiej osobie? Krzywda to rodzaj cierpienia – niezasłużonego, niesprawiedliwego, niepotrzebnego. To rodzaj szkody wyrządzonej komuś. Szkody materialnej, moralnej psychologicznej, osobistej, rodzinnej, społecznej lub innej. Rodzajów szkód może być wiele, ale wszystkie związane są z jakimś zniszczeniem, dezintegracją, destrukcją. Krzywda pozostawia poczucie utraty i pustkę, która wypełnia się bólem, samotnością i cierpieniem. Dlatego krzywda trwa znacznie dłużej, niż sam akt krzywdzenia. Narusza coś najbardziej osobistego, bo człowiek skrzywdzony doznaje straty na zewnątrz i wewnątrz siebie. Krzywda jest głębokim naruszeniem integralności osoby ludzkiej.