Przypowieści biblijne dostarczają przykładów godziwego postępowania także dziś.

Przypowieść to gatunek epicki wywodzący się z Biblii. To krótka historia z morałem dotycząca sytuacji życiowej. Według Nowego Testamentu Jezus w swoim nauczaniu posługiwał się przypowieścią, by pokazać właściwe postawy i zachowania godne naśladowania. Uważam, że przypowieści biblijne są również dziś aktualne. Zawarte w nich przykłady i wzory godziwego postępowania mają również współcześnie zastosowanie. Potwierdzeniem tej tezy są przykłady trzech przypowieści: o talentach, o miłosiernym Samarytaninie i o synu marnotrawnym. Bohaterami przypowieści o talentach są: właściciel majątku i jego trzej słudzy. Przed podróżą pan powierza sługom swój majątek, ufając, że go pomnożą, zanim wróci. Tych, którzy to uczynili, Pan nagradza, natomiast sługę, który zakopał talent w ziemi, Pan napomina i karze. Pierwszą z idei tej przypowieści jest wskazanie, iż człowiek powinien wykorzystywać swoje zdolności w codziennym życiu i jest wobec siebie i innych odpowiedzialny za to, w jakim stopniu je wykorzysta. To znaczenie ma przypowieść wówczas, gdy talent rozumiemy jako zdolności lub umiejętności. Możemy również odczytywać przypowieść odnosząc się do pierwotnego znaczenia słowa talent, będącego jednostką waluty. Dwaj słudzy zasługują na pochwałę i nagrodę, ponieważ wykorzystują środki finansowe postawione do ich dyspozycji tak, by ich ilość pomnożyć. Trzeci został zganiony, bowiem nie umiał skorzystać rozsądnie z kapitału. W tej wersji przypowieść zawiera pochwałę gospodarności. Przypowieść o talentach w obu przedstawionych wyżej wariantach rozumienia postuluje aktywność gospodarczą i społeczną. Jest to cecha współcześnie uznana za pozytywną. Uważamy jednak, że zdolności do wykorzystywania danych nam możliwości powinna towarzyszyć wrażliwość na los drugiego człowieka. Ten, tak nadal aktualny postulat zawiera przypowieść o miłosiernym Samarytaninie. Tylko tytułowy miłosierny Samarytanin potrafił zdobyć się na to, by zaopiekować się człowiekiem w potrzebie, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania. Inni obojętnie mijali nieszczęśnika. Tak jak w czasach, w których osadzona jest akcja przypowieści, tak i współcześnie postawa Samarytanina zasługuje na pochwałę i naśladowanie ze względu na zgodność z zasadami etyki, ale i ze względu na jej praktyczną pożyteczność. Bez umiejętności i chęci wspierania innych w potrzebie nie będziemy tworzyć dobrze działającego społeczeństwa. Aktualne jest założenie, przyjęte w tej przypowieści, że każdy człowiek musi się liczyć z wypadkami, nieszczęściami i chorobami a pomoc bliźniego ułatwi uporanie się z przeciwnościami. Niepowodzenia mogą być wynikiem czynników zewnętrznych, ale też człowiek może sam stać się sprawcą swoich kłopotów. Kolejna przypowieść - o synu marnotrawnym – wskazuje, że każdy może popełnić błąd, dlatego też każdemu należy dać szansę jego naprawienia. Ojciec miał dwóch synów; jeden z nich usamodzielnił się i zmarnował tę część ojcowizny, która została mu przypisana, drugi zaś cały czas zachowywał się roztropnie. Jednakże ojciec wybaczył pierwszemu synowi marnotrawstwo i wcale nie krzywdzi to roztropnego syna. Ponadczasowa prawda wynikająca z tej przypowieści jest taka, że życie ludzkie to kolejno następujące po sobie sukcesy i porażki. Przypowieść jest jednak optymistyczna, bowiem syn marnotrawny z naszej przypowieści potrafił wyciągnąć wnioski z swoich błędów. Każdy z nas może więc skorygować swoje postępowanie w wyniku negatywnych doświadczeń. Już te przykłady pokazują, że biblijne przypowieści dostarczają przykładów godziwego postępowania także dziś. Przytoczone przypowieści mają skłaniać do aktywności w wykorzystywaniu możliwości stworzonych przez los, ale i do miłosierdzia, pomocy bliźnim i wybaczania popełnionych przez nich błędów. O aktualności przypowieści przekonuje ich lektura, gdy odrzucimy drugorzędne realia (nie spotykamy współcześnie kapłanów lewitów i samarytanów podróżujących na osiołkach) a skupimy się na ich przesłaniu. To, że nauka zawarta w przypowieściach biblijnych jest aktualna, wynika z faktu, iż współczesne społeczeństwo żyje zgodnie z zasadami wynikającymi z religii chrześcijańskiej. Nasza cywilizacja opiera się przecież m.in. na nauczaniu Chrystusa i dlatego świadomie kolejne generacje odwołują się do nauczania Starego i Nowego Testamentu.